Thursday, 28 July 2016

Bajrangi Bhaijaan

ขึ้นชื่อว่าคนไทยอะเนอะ หลายๆคนคงจะไม่ชอบหนังที่เครียดหรือหนักจนเกินไปสักเท่าไหร่ วันนี้ก็เลยจะมาพูดถึงหนังอินเดีย feel good เรื่องนึงที่ฮอทฮิตมากเมื่อปีที่แล้ว เป็นหนังที่นำแสดงโดยดารา big name ของวงการบอลลีวู้ดและมีดาราสมทบมากฝีมือ รวมทั้งมีเด็กน้อยๆที่น่ารักแสดงนำร่วมด้วยอีกหนึ่งคนละ

Bajrangi Bhaijan
                                                          Source


หนังบอลลีวู้ดเรื่องนี้มีชื่อว่า Bajrangi Bhaijan นำแสดงโดย Salman Khan เป็นเรื่องราวของพ่อหนุ่มคนซื่อผู้นับถือเทพหนุมานที่ชื่อว่า Pawan เขาเดินทางเข้าเมืองมาพักกับบ้านคนรู้จักของพ่อผู้มีลูกสาวแสนสวยอย่าง Rasika ที่แสดงโดย Kareena Kapoor Khan ในวันหนึ่งที่เขาออกไปนอกบ้าน เขาพบกับหนูน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มคนนึง รับบทโดย Harshaali Malhotra เธอหลงทางมาจากไหนไม่รู้ พูดก็ไม่ได้ด้วยสิแต่ก็ยังฟังรู้เรื่องนะ เขาตั้งใจจะพาเธอกลับไปหาพ่อแม่ แต่ก็สื่อสารลำบากเหลือเกิน ไม่ว่าเขาพูดชื่อเมืองไหนในอินเดียที่เขารู้จักหนูน้อยก็ส่ายหัวดิก เขาเลยต้องพาหนูน้อยเข้าบ้านไปอาศัยอยู่ด้วย จนวันนึงทุกคนพบความจริงว่าหนูน้อยคนนี้มาจากปากีสถาน เธอมีชื่อจริงว่า Shahida เธอพลัดหลงกับแม่ของเธอที่ขบวนรถไฟขากลับทั้งๆที่ใกล้จะเข้าเขตปากีสถานอยู่แล้วเชียว เธอกับแม่เดินทางมาขอพรที่อินเดียตามคำบอกเล่าของผู้ใหญ่ คนที่นั่นเชื่อกันว่าในอินเดียมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ใครเจ็บไข้ได้ป่วยไปขอพรแล้วจะหายเป็นปกติ ทุกคนก็หวังว่าเธอจะพูดได้เหมือนอย่างเด็กคนอื่นๆเขาซะที

Harshaali
                                                                                          Source

ในที่สุด Pawan ก็ตัดสินใจว่าจะพาเด็กน้อยกลับบ้านที่ปากีสถานด้วยตัวเอง เขาพยายามที่จะเดินทางไปที่นั่นทั้งๆที่ไม่มีวีซ่า แถมยังโดนทหารทางนั้นหาว่าเป็นสายลับปลอมตัวมาซะอีก แต่โชคดียังเป็นของคุณพี่ชายและแม่หนูน้อย เมื่อทั้งสองได้พบกับนักข่าวคนนึงที่เห็นความพยายามและเข้าใจ นักข่าวคนนี้ชื่อ Chand Nawab รับบทโดย Nawazuddin Siddiqui เส้นทางความพยายามของ Pawan จะต้องระหกระเหินแค่ไหน ความพยายามที่จะพาหนูน้อย Shahida กลับบ้านจะสำเร็จหรือไม่ อันนี้ต้องไปดูกันเอาเอง

BB-Salman-Harshaali-Nawazuddin
                                                                                           Source

ก่อนอื่นเลยต้องบอกว่าหนังวิวสวยมาก ยิ่งตอนที่ Pawan และหนูน้อยเริ่มออกเดินทางจากตัวเมือง บรรยากาศความเป็นชนบทมีมากขึ้นเรื่อยๆ ได้เห็นบรรยากาศของชาวบ้านร้านถิ่น วิถีชีวิตของชุมชน ยิ่งไกลออกไปจนใกล้เข้าเขตปากีสถานเรายิ่งได้สัมผัสถึงความงามของแคชเมียร์ ภูเขาสวยสุดลูกหูลูกตาจริงๆ เรียกได้ว่าดูหนังเรื่องนี้แค่เพื่อจะเสพย์วิวสวยๆเพียงอย่างเดียวก็คุ้มค่าเงินแล้ว

Pawan
                                                                                          Source

การแสดงก็ดีมาก Salman เหมาะกับบทประมาณนี้ที่สุดในความรู้สึกเรา คนซื่อๆ จริงใจ ไม่ซับซ้อนมาก บู๊ได้ เตะต่อยเป็น จะให้ไปเป็นพระเอกแนวใส่สูทผูกไทเราว่าเรายังไม่อินเท่าไหร่ หนูน้อย Harshaali เองก็น่ารักมาก เธอแสดงได้ดีอย่างที่ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นผลงานการแสดงเรื่องแรกของเธอ ลำพังว่าเป็นการแสดงเรื่องแรกก็ยากแล้วนะ นี่แม่หนูยังต้องเล่นเป็นเด็กใบ้อีก ยิ่งยากเข้าไปใหญ่ แต่เธอก็สอบผ่านสบายๆ ทั้งฝีมือบวกกับความน่ารักของเธอบอกได้เลยว่าอนาคตเป็นสตาร์แน่นอน

Nawazuddin and Salman
                                                                                          Source

และอีกหนึ่งคนที่เราจะไม่ชมก็คงจะไม่ได้ น้านาวาของเรานี่เอง บทของน้าแกดูเผินๆเหมือนกับว่าไม่จำเป็นต้องใช้ดาราที่เป็นที่รู้จักอะไรมากนักมาเล่นก็ได้ แต่ด้วยความที่เป็นน้ามารับบทนี้มันเลยทำให้ตัวละครนักข่าวนี่มีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด ตั้งแต่ฉากแรกที่โผล่มารายงานข่าวก๊อบๆแก๊บๆอยู่แถวสถานีรถไฟแล้วละ มันได้กลิ่นอายอะไรบางอย่างที่ตลก แต่มันก็ไม่ได้ตลกมากขนาดที่จะปล่อยก๊ากออกมาแรงๆ มันตลกอยู่ข้างในยังไงบอกไม่ถูก ตลอดการเดินทางของ Pawan ที่นำพาแม่หนูส่งกลับคืนครอบครัวก็ได้นักข่าวคนนี้แหละช่วยเหลืออะไรไว้หลายอย่างมากเลย ทั้งๆที่เป็นคนจากคนละเชื้อชาติกันแต่ความเห็นอกเห็นใจและเข้าใจในความเป็นมนุษย์นั้นมีอยู่อย่างเต็มเปี่ยม เป็นตัวละครที่เราประทับใจมากอีกตัวนึงเลยละ

Rasika and Pawan
                                                                                          Source

มาถึงบทของ Rasika กันบ้าง นางเอกเรื่องนี้เอาจริงๆไม่ได้มีบทบาทอะไรมากเลยนะ ไม่เห็นจำเป็นต้องเอานางเอกเบอร์ต้นๆของบอลลีวู้ดอย่าง Kareena มาเล่นเลยก็ได้ เอานางเอกเบอร์รองๆมาก็ไม่ดูด้อยเกินกว่าบท แต่ก็อย่างว่าแหละมั้ง นางเอกต้องประกบกับพระเอก big name จะใช้นางเอกไก่กาแถวสองแถวสามคงจะไม่งามนัก แต่ที่พูดนี่เพราะเสียดายฝีมือของ Kareena หรอกนะ บทมันไม่ได้มีอะไรเลย เล่นแล้วฝีมือยังเหลือๆด้วยซ้ำ

Harshaali as Munni
                                                                      Source

มีแค่อย่างเดียวที่เรารู้สึกว่าสมควรจะติคือจุดพีคของหนังยังไม่แรงพอ เราอาจจะเป็นคนเส้นลึกเองก็ได้ เราดูแล้วไม่ร้องไห้สักแอะ แค่ซาบซึ้งและอบอุ่นหัวใจไปด้วยเฉยๆ เรารู้สึกว่ามันน่าจะมีอะไรที่บีบคั้นได้กว่านี้อีก เราดูไปก็เหมือนรู้อยู่แล้วว่ายังไงอิหนังเรื่องนี้มันต้องจบสวยแน่นอน ไม่มีทางจะเป็นอื่น


สำหรับเพลงประกอบ มีเพลงเต้นแค่เพลงเดียวช่วงต้นเรื่อง เป็นการเปิดตัวพระเอก เพลงสนุกสนาน จังหวะติดหู เนื้อเพลงก็จำง่ายด้วย ส่วนตัวชอบนะ มันทำให้โทนของหนังดูสดใสรื่นเริงดี ถึงแม้จะมีประเด็นเครียดๆมากแต่ก็ไม่ได้เครียดจริงจังไปซะทั้งหมดเรื่อง แถมฉากแห่เทพหนุมานก็ทำได้อลังการดีด้วย อยากกระโจนเข้าจอไปร่วมขบวนแห่มากๆเลย นอกนั้นก็เป็นเพลงช้าที่เปิดคลอไปตามซีนต่างๆ ฟังไปเพลินๆแกล้มกับบรรยากาศสวยๆทางตอนเหนือ ฟินสุดๆ

BB-Salman
                                                                                          Source

ใครที่ชอบหนัง feel good น่าจะลองหามาดูนะ มาดูกันว่าหนัง feel good ในแบบอินเดียเขาทำกันยังไงบ้าง เรื่องการแสดงนั้นคุณภาพหายห่วงบอกได้เลย ผู้ใหญ่เล่นกันอย่างมืออาชีพ เด็กน้อยก็เก่งเกินวัยแต่ยังมีความน่ารักที่สมวัยเด็ก ดูแล้วจะหลงรักน้อง Harshaali ได้อย่างไม่ยากเย็นเลย หรือใครที่เป็นแฟนคลับของพระเอก Salman อยู่แล้ว ได้ดู Bajrangi Bhaijan แล้วก็จะยิ่งชอบเขาขึ้นอีกเป็นกองแน่นอน




Monday, 25 July 2016

Sixteen


สำหรับหนังอินเดียแล้วหนังที่พูดถึงชีวิตวัยรุ่นที่มีตัวแสดงเป็นวัยรุ่นจริงๆจะค่อนข้างหาดูยาก เพราะดาราอินเดียสมัยนี้กว่าจะเริ่มเข้าวงการกันก็อายุเลยวัยมหาลัยกันแล้วทั้งนั้น บางทีมารับบทวัยม.ปลายก็คือต้องแอ๊บเด็กเล่นเอา แต่วันนี้เราจะมาแนะนำ Sixteen หนังที่พูดให้เข้าใจง่ายๆว่าเป็น Hormones เวอร์ชั่นหนัง Bollywood ให้ได้รู้จักกัน หลายๆคนน่าจะอยากรู้ว่าหนังที่ตีแผ่ชีวิตวัยรุ่นอินเดียจะเป็นยังไง วัยรุ่นทางนั้นจะพบเจอปัญหาแบบวัยรุ่นไทยหรือเปล่า มาลองดูกัน แต่ก่อนอื่นคงต้องออกตัวไว้เลยว่าจะไม่มีการแนะนำชื่อตัวละครหรือชื่อจริงของนักแสดงอะไรทั้งสิ้น เพราะหนึ่งคือดาราพวกนี้เป็นดาราหน้าใหม่และไม่ใช่หนังเกรดเอ สองคือเนื้อเรื่องมันโดดเด่นแย่งความสนใจของเราที่จะจำชื่อตัวละครไปหมดเลย เราก็เลยจำรายละเอียดเรื่องชื่อไม่ได้สักคน (ต่อให้ติดแท็กโอกาสที่จะได้รีวิวหนังที่แต่ละคนเล่นอีกก็ริบหรี่อยู่ดี) แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นในหนังเราจำได้แม่นมาก ถ้าจะอธิบายถึงตัวละครหลักตัวไหนเราจะอธิบายด้วยรูปพรรณสัณฐานก็แล้วกัน

Sixteen
                                                                                                          Source

Sixteen ว่าด้วยเรื่องราวชีวิตที่ประสบปัญหาของวัยรุ่นโรงเรียนดังกลุ่มนึงในกรุงนิวเดลี ตัวละครหลักมีด้วยกัน 4 ตัว คนแรกคือสาวสวยแรง นางนี้เปิดมาต้นเรื่องก็นัวเนียกับแฟนหนุ่มที่แก่กว่าและเป็นคนในวงการถ่ายแบบในรถเลยจ้า นางโดดเรียนไปนัวผู้กลางวันแสกๆ คนที่สองคือสาวสวยหวาน นางมีผู้ชายมาตามจีบ พอจีบติดและได้คบเป็นแฟน อิตานั่นก็พยายามอย่างมากที่จะมีอะไรด้วย และด้วยความที่นางโตมากับครอบครัวอบอุ่นแสนดี นางเลยเป็นคนอ่อนๆ ปฏิเสธไม่เป็น คนต่อมาคือสาวอวบผมสั้น นางอยู่กับ single mum ที่เปิดห้องว่างในบ้านให้เช่า จากนั้นมีหนุ่มนักเขียนวัยสามสิบกว่าๆมาเช่าอยู่ และนางก็ตกหลุมรักอิตานักเขียนนี่อย่างจัง แต่นางก็มีเพื่อนนักเรียนด้วยกันมาชอบอยู่นะ และฮีคือคนที่สี่ที่จะพูดถึง ฮีเป็นลูกชายคนเดียวที่โดนพ่อลงมือลงตีนอยู่บ่อยๆเวลาไม่พอใจ ฮีมักไปโรงเรียนด้วยบาดแผลตามตัวและต้องปกปิดเพื่อนๆว่าพ่อบังเกิดเกล้าทำ ฮีหลอกว่าอยู่กับลุงและลุงเป็นคนทำ ฮีคงเจ็บปวดมากที่จะบอกโลกว่ามีพ่อแบบนั้น และแม่ฮีก็ไร้น้ำยา ห้ามพ่อไม่ได้เลย ทั้ง 4 ชีวิตจะมีจุดจบอย่างไรก็ต้องไปตามดูกันเอาเอง หาดูได้ใน Youtube สบายๆเพราะผู้สร้างเอาลงไว้เองเลยละ มีซับอังกฤษด้วย


ความรู้สึกแรกที่ได้ดู เรารู้สึกว่าวัยรุ่นที่นั่นมั่วกว่าที่คิดมาก มันอาจจะเป็นมายาคติของคนที่มาจากประเทศที่คิดว่าประเทศตัวเองมีความอนุรักษ์นิยมน้อยกว่าอินเดียก็ได้ละมั้ง เราเลยคาดหวังว่าอินเดียและคนอินเดียจะคงไว้ซึ่งวัตรปฏิบัติแบบเดิมๆที่ไม่แหกขนบออกมา พอเราได้เห็นในหนังว่ามีวัยรุ่นโดดเรียนมานัวเนียนผู้ชายกลางวันแสกๆในรถเราก็ตกใจพอสมควร ในเรื่องมันแทบจะโม้กกันอยู่แล้วนั่น ตอนแรกเรายังคิดว่าหนังมันนำเสนอเว่อร์ไปเองหรือเปล่าแต่เท่าที่รู้มาจากแฟนหรือเพื่อนๆน้องๆคนอินเดียมันก็เป็นแบบในหนังจริงๆนั่นแหละ

Sixteen-poster
                                                                                                                         Source

ที่เราชอบมากคือหนังมันดูเรียล ไม่พยายามขายคู่จิ้น ขายฉากเซอร์วิสอะไรเลยสักนิดเดียวก็ไม่มี หนังจงใจทำมาสะท้อนสภาพชีวิตวัยรุ่นในเมืองใหญ่ของอินเดียจริงๆ ตอนเราดูเราแทบไม่ได้สนใจจะจำชื่อตัวละครด้วยซ้ำ เพราะบุคลิกและหน้าตาของแต่ละคนมันแตกต่างกันชัดเจนอยู่แล้ว เราดูด้วยความตั้งใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของวัยรุ่นพวกนี้บ้าง บางแว้บมีแอบหวังให้มีฉากแรงๆแบบ Hormones บ้านเรา แต่ก็ไม่มีให้ ตอนดูแรกๆยังปรับอารมณ์ไม่ค่อยถูก เพราะคุ้นเคยแต่ซีรีส์ที่เน้นทำออกมาแรงๆแล้วอ้างว่าสะท้อนสังคม พอได้ดู Sixteen แล้วทำให้คิดได้ว่ามันไม่ได้ต้องเอาความแรงเข้าข่มเสมอไปมั้ย มันมีบ้างที่ต้องแรงเพื่อนำเสนอความไปตามท้องเรื่อง แต่จะมาเรียกร้องอยากดูอะไรที่แรงพร่ำเพรื่อมันคงไม่ใช่

Sixteen-cast
                                                                                                                         Source

อีกจุดที่เราชอบคือมุมกล้องและภาพของหนังเรื่องนี้ มุมกล้องมันไม่จำเจน่าเบื่อแบบหนังเกรดเอดี ไม่รู้สิ เวลาเราดูหนังเกรดเอหรือหนังของดาราดังๆมันจะรู้แนวรู้มุมกล้องอะว่าฉากประมาณนี้จะถ่ายออกมาด้วยมุมแบบไหน แต่กับ Sixteen เราว่ามันไม่ซ้ำดี และสีภาพก็ดูอินเตอร์ ดูไม่เหมือนหนังแถวสองแถวสามเลย เรียกง่ายๆว่าทีมโปรดักชั่นเขามีดีพอตัว

Sixteen
                                                                                         Source

สำหรับข้อติเราคิดว่าหนังวางปมไว้ตื้นเกินไปเลยดูไม่มีอะไรแปลกใหม่เท่าที่ควร มันค่อนข้างเดาได้น่ะว่าจากนี้ไปจะเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของแต่ละคน ดูแล้วไม่ได้ลุ้นมากเท่าที่มันควรจะเป็นเพราะเหมือนเราเดาตอนจบได้อยู่แล้ว จะผิดเพี้ยนไปก็น้อยมาก น่าจะวางปมให้ซับซ้อนหรือซีเรียสมากขึ้นก็น่าจะทำให้ดูแล้วสนุกเข้มข้นขึ้นไปอีก ไม่ดูธรรมดาเหมือนมาพูดเรื่องอะไรที่ใครๆก็รู้กันอยู่แล้วป่ะวะแบบนี้

Sixteen
                                                      Source

Sixteen ทำให้เรารู้ว่าวัยรุ่นทั่วโลกก็เหมือนกันหมด ทุกคนย่อมผ่านช่วงเวลาอันเลวร้ายหรืออย่างหนักก็เข้าขั้นบัดซบมาด้วยกันแล้วทั้งนั้น และเพราะพวกเราเป็น (เคยเป็น) วัยรุ่น เราจึงเจ็บปวด




Saturday, 23 July 2016

Udta Punjab


ถ้าย้อนไปเมื่อต้นปีที่ได้รู้ข่าวว่า Udta Punjab จะมีกำหนดการฉายเมื่อ 17 มิถุนายน เราก็คงจะต้องเขียนพาดหัวรีวิวว่ามันจะเป็นหนังที่ต้อนรับการกลับมาแสดงนำคู่กันของอดีตคู่รักแห่งวงการ Bollywood อย่าง Shahid Kapoor กับ Kareena Kapoor Khan หลายๆคนลุ้นมากเหลือเกินว่าหนังที่อดีตคู่หวานจะต้องมาแสดงร่วมกันนั้นจะออกมาเป็นยังไง แต่เพียงระยะเวลา 2 อาทิตย์ก่อนหนังจะเข้าฉาย ข่าวของการที่ Udta Punjab จะถูกหั่นฉากออกมากถึง 89 ฉากด้วยกันก็มาแรงแซงโค้งข่าวการร่วมงานของอดีตคนเคยรักไปหลายพันไมล์เลยก็ว่าได้ นับว่าเป็นสิ่งต้องจารึกไว้ในประวัติศาสตร์การเป็นติ่งอินเดียของตัวเราเอง เลยว่านี่เป็นหนังที่จะโดนหั่นออกมากที่สุดเรื่องนึง

Udta Punjab
                                                           Source


สิ่งที่กองเซ็นเซอร์ของอินเดียเป็นกังวลและอยากให้ตัดทิ้งออกไปก็เพราะ Udta Punjab นำเสนอเนื้อหาสะท้อนสังคมวัยรุ่นที่ติดยาในรัฐปัญจาบของอินเดีย คนไทยเราอาจจะไม่เคยรู้มาก่อนว่าวัยรุ่นที่นั่นติดยากันถึง 70% ของประชากรวัยรุ่นในรัฐเลยทีเดียว มันเป็นตัวเลขที่น่าตกใจมากเลยนะ เงินแค่ไม่ถึง 30 บาทไทยก็ซื้อยามาเสพได้แล้ว ในหะแรกกองเซ็นเซอร์มีมติว่าจะให้ตัดเนื้อหาตรงที่ระบุถึงรัฐปัญจาบออกไปทั้งหมด มิหนำซ้ำยังอยากจะให้ตัดเพลง Chitta Ve ออกไปด้วย ซึ่งหลายๆคนงงกันมาก ณ จุดนี้ว่าเพลงก็ปล่อยโปรโมทไปนานแล้ว คนฟังกันไปทั่ว จะไปตัดในหนังอีกมันจะได้อะไรขึ้นมา ทางผู้สร้างหนังและสมาคมของผู้กำกับก็รวมตัวกันยื่นเรื่องถึง Bombay high court กันเลยทีเดียว ยื้อกันอยู่นานจึงได้ผลว่าออกมาว่าตัดแค่ไม่กี่ฉากเท่านั้น ไม่ต้องตัดบ้าเลือดทั้งหมดเกือบ 90 ซีนอย่างที่กองเซ็นโง่บอกไว้ในทีแรก หนังจะเข้าวันศุกร์ final verdict ออกวันอังคารบ่ายๆจ้า บรรดาติ่งเอาใจช่วยแบบลุ้นตัวโก่งเลยว่าจะได้เข้าฉายทันเวลาหรือเปล่า แถมตลอดระยะเวลาการต่อสู้ก็มีแท็กที่ติดเทรนด์ในทวิตเตอร์ทุกวันด้วย เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้เรารู้เลยว่าอินเดียไทยใช่อื่นไกลเราพี่น้องกัน ดูได้จากอาการหน้าบางดัดจริตของกองเซ็นโง่ประจำประเทศจะเห็นเลยว่าถอดแบบกันมาเด๊ะๆ เก่งนักเรื่องซุกปัญหาไว้ใต้พรมเนี่ย ไม่ยอมให้หนังนำเสนอความจริงอย่างที่มันเป็น เอาละ เราจิกผู้มีอำนาจในการปิดหูปิดตาประชาชนในการเสพย์หนังมามากพอแล้ว เริ่มเข้ารีวิวกันเสียที

Udta Punjab
                                                                                                                         Source

Udta Punjab ดำเนินเรื่องด้วยตัวละครหลักทั้งหมด 4 ตัวด้วยกัน ทั้ง 4 ชีวิตนี้ล้วนแล้วแต่มีความเกี่ยวข้องกับสถานการณ์ยาเสพติดในรัฐปัญจาบทั้ง สิ้น เรียกว่ามากันครบทีม ทั้งผู้ค้า ผู้เสพ เจ้าหน้าที่บ้านเมืองที่ต้องปราบปรามและต้องคอยบำบัดเด็กที่ติดยา

Shahid as Tommy Singh
                                                                                                   Source

Shahid Kapoor เป็น Tommy Singh นักร้องร็อกผมยาว สักเต็มตัว กับมาดกวนๆเซอร์ๆที่เป็นไอดอลแบบผิดๆของวัยรุ่นปัญจาบ เขาใช้ยาและใช้มันมากซะจนต้องพึ่งพามันอยู่ตลอดในการจะสร้างสรรค์งานเพลงหรือแม้แต่การออกทัวร์คอนเสิร์ทในทุกครั้ง

Alia as Pinky
                                                                                                   Source

Alia Bhatt เป็น Pinky สาวชาวบ้านจากรัฐพิหารที่เดินทางข้ามรัฐเพื่อมาเป็นคนงานในไร่ เธอมีความฝันที่จะเป็นนักฮ็อกกี้แต่ด้วยความยากจนแร้นแค้นเธอจึงต้องเดินทางมาทำงานเก็บเงินไปพลางๆ และในไร่ที่เธอทำงานนั้นเอง เธอพบกับยาเสพติดหนึ่งแพ็ค เธอจึงคิดที่จะเอามันไปขาย

Kareena as Preet
                                                                                                   Source

Kareena Kapoor Khan เป็น Preet คุณหมอสาวประจำศูนย์พักพิงวัยรุ่นติดยาในปัญจาบ เธอมีความตั้งใจจริงที่จะช่วยบำบัดวัยรุ่นติดยาให้หายดีและส่งกลับคืนสู่สังคม และเธอยังต้องทำงานร่วมกันกับตำรวจอีกด้วย

Diljit as Sartaj
                                             Source

Diljit Dosanjh เป็น Sartaj ตำรวจหนุ่มชั้นผู้น้อยที่ต้องตามน้ำตำรวจเลวๆรุ่นพี่มาตลอดเพียงเพราะไม่อยากจะมีปัญหา เขามีน้องชายวัยรุ่นคนนึง และแน่นอนว่าเจ้าหนูนั่นก็ติดยา มันเลยเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้เขาหันมาร่วมมือกับคุณหมอประกาศสงครามกับยาเสพติดเต็มตัว

Tommy Singh
                                                                                          Source

เรื่องของการแสดงไม่มีอะไรจะติเลยจริงๆ ครั้งแรกสุดที่เราเห็น trailer และบทของ Shahid เต็มๆ เราบอกได้เลยว่ามันคือบทที่เจิดที่สุดเท่าที่เขาเคยรับเล่นมา ใน Haider ว่าเหนือแล้ว แต่ Udta Punjab นี่ยิ่งกว่า Tommy Singh เป็นตัวละครที่ป่วงได้ใจ เป็นไอ้บ้าอย่างสมบูรณ์แบบ ยิ่งฉากที่ยื่นเยี่ยวใส่แฟนเพลงจากบนเวทีนี่คือที่สุดของที่สุด (ต้องขอใช้คำว่าเยี่ยวเลย จากสภาพที่เห็นใช้คำว่าฉี่มันเบาไปมาก) ตัวละครที่เป็นไอ้บ้าแต่หน้าตาดีแบบนี้จะเป็นใครไปไม่ได้อีกแล้วนอกจาก Shahid ถ้าจะพูดว่าเขาเกิดมาเพื่อเป็น Tommy Singh เราว่ายังไม่เกินไปด้วยซ้ำ ในส่วนของ Alia ก็เล่นดีมาก เป็นอีกบทบาทที่ท้าทายความสามารถไม่แพ้กัน ต้องเล่นเป็นสาวชาวบ้านมากๆทั้งที่ตัวเองเป็นคนเมือง ฉากที่โดนจับไปขายและโดนบังคับให้ยาก็ทำได้ดีมาก ยิ่งช่วงครึ่งหลังที่ออกมาเจอกับ Tommy แล้วทั้งสองคนเล่นได้เข้าขากันดี ทำให้เรื่องที่ควรจะซีเรียสดูน่ารักและตลกไปเลย Kareena เองก็ได้มารับบทเครียดๆหลังจากที่ร้างลากับบทหนักๆแบบนี้ไปซะนาน ซึ่งเธอก็ทำได้อย่างที่หวัง นานๆเราจะเห็นเธอเล่นหนังโดยไม่ต้องแต่งหน้ามาก เป็นคุณหมอใจดีที่มีชีวิตเรียบง่าย ทำให้เธอดูอบอุ่นอย่างไม่น่าเชื่อเลย แม้แต่ Diljit เองก็ฉายแววเต็มที่เหมือนกัน บทนี้สำหรับนักแสดงมือใหม่เราว่าไม่ใช่ง่ายๆ โดยเนื้อแท้แล้วตำรวจคนนี้ไม่ใช่คนเลว หากแต่ด้วยระบบที่มันเน่าเฟะ ตำรวจชั้นผู้น้อยอย่างเขาจะเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุงกับพวกรุ่นใหญ่มันก็ไม่ไหว ก็เลยต้องตามน้ำไป เป็นไผ่ลู่ลมไปวันๆให้ตัวเองอยู่รอดปลอดภัย เขาก็ต้องเล่นให้มันดูออกว่านี่ไม่ใช่เลวนะแต่เราไม่มีทางเลือกจริงๆ

Pinky
                                                                                                                         Source

นอกจากนี้เราไปอ่านเจอมาว่าทีมงานเขาทำการบ้านแบบละเอียดมากในการวางคาแร็กเตอร์ตัวละคร อย่างรอยสักบนตัว Tommy ที่มีเยอะมากก็ไม่ใช่ว่าจะหาอะไรมาวางให้มันลายพร้อยชุ่ยๆไปอย่างงั้นนะ เขาคิดมาแล้วว่าแต่ละลายมีความหมายอะไรบ้าง อย่างรอยสักปีกอันใหญ่ที่หลังสื่อถึงการมีปีกและการบินก็ตรงกับชื่อหนังพอดี Udta Punjab แปลว่า Punjab flying หรืออีกนัยนึงก็คืออาการ high นั่นเอง รอยสักชิ้นอื่นๆก็สะท้อนนิสัยและตัวตนได้อีกเหมือนกัน แถมยังมีรองเท้าที่ติดปีกเข้าไปอีก เหมาะกับบุคลิกเป็นบ้าเลย เราเองเห็นแล้วยังอยากได้มาใส่บ้าง หรืออย่างสำเนียงการพูดของ Pinky ที่จะต้องมีสำเนียงสาวชาวบ้านจากรัฐพิหารก็ดีไซน์ออกมาได้สมจริงสุดๆจนหวุดหวิดจะมีดราม่ากันไปด้วยซ้ำ

Tommy's back
                                                                                                                         Source

อีกสิ่งที่เราชอบใน Udta Punjab ก็คือมันสะท้อนให้เห็นจิตใจคนเรานะ Tommy มักจะเล่นยากับพรรคพวกเสมอ เวลาที่เล่นยาก็เฮกันไป ทุกคนชมชอบกับเพลงที่เขาแต่งมาได้โดยการพึ่งยา แต่เมื่อมาถึงจุดนึงที่การใช้ยามันเลยธงมากไป เขากลับโดนปฏิเสธจากคนพวกนั้นบางคน ดูแล้วก็ย้อนคิดว่าเฮ้ย ตอนที่รุ่งเรืองนี่มีอะไรก็เฮตามหมดเลยนะ แต่พอตกต่ำก็ถีบหัวส่งดีเหลือเกิน ทำไมตอนนั้นไม่คอยเบรกคอยเตือนกันละ เอาแต่เฮๆๆ สนุกสนานกันอย่างเดียว พอถึงวันที่ปัญหาประดังเข้ามาก็ทิ้งทุ่นกันซะอย่างงั้น

Udta Punjab
                                                                                                   Source

ที่พูดๆมานี่เหมือนจะดีใช่ปะแต่จุดที่พลาดมากๆคือบทเลย ไม่รู้เขาร้อยเรียงออกมายังไงให้ครึ่งแรกมันมีความอืดจนเราหลับอะ หลับไปตรงช่วงที่ Pinky เก็บห่อยาได้ในสวนแล้วก็วิ่งไปหาร้านหรือกลุ่มคนอะไรสักกลุ่มที่เธอคิดว่าน่าจะเอายาห่อนั้นไปขายได้อะแหละ ด้วยความที่โทนหนังมันมืดๆด้วยมั้งมันก็เลยพาให้ง่วงซะงั้น ตื่นมาอีกทีเธอก็โดนจับไปอยู่ในซ่องและโดนให้ยาเพื่อคุมตัวไม่ให้หนีแล้ว เมื่อเข้าครึ่งหลังที่ Tommy กับ Pinky ได้เจอกันแล้วก็กลับมาสนุกน่าติดตามขึ้นกว่าครึ่งแรก รวมทั้งในส่วนที่คุณหมอ Preet และคุณตำหนวด Sartaj ออกไปทำงานสืบแหล่งผลิตยาร่วมกันด้วย นอกจากจะร้อยเรียงเรื่องออกมามีจุดอืดแล้วก็ยังไม่มีจุดพีคอีก ไอ้ตรงที่คิดว่าน่าจะพีคก็ดันไปไม่สุด อารมณ์เหมือนปวดท้องมากๆแต่ไปนั่งจริงกลับออกมานิดเดียว ยังดีที่มีความตลกสอดแทรกไปเรื่อยๆ เแม้จะป็นมุกที่คนไทยดูไม่เข้าใจเท่าไหร่แต่คนอินเดียหัวเราะกันทั้งโรงก็เหอะ มันไม่ใช่มุกตลกแบบในหนังตลกอะแต่จะเรียกอะไรก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน ไม่รู้ผิดพลาดที่การแปลหรือเป็นที่ความแตกต่างทางวัฒนธรรมจริงๆ


เพลงประกอบนี่ก็มีหลายเพลงนะ มีทั้งเพลงเร็วและเพลงช้า ที่สำคัญเลยคือติดหูทุกเพลง ในส่วนของเพลงเร็วอย่าง Chitta Ve ที่เหมือนเป็นเพลงประจำตัว Tommy ก็ทำออกมาได้เข้ากับบุคลิกภาพฮีมากๆ มีความเป็นร็อกที่ไม่ใช่ฮาร์ดร็อกแบบยุคคุณพ่อยังหนุ่ม แต่เป็นอิเล็กโทรนิคร็อกที่เหมาะแก่การเสพยาเป็นอย่างมาก ฟังแล้วอยากถือเบียร์มายืนโยกในผับ ท่อนแร็พรึก็เอามาผสมได้อย่างลงตัว ต่อให้เป็นเพลงที่ทำออกมาโดยไม่เกี่ยวกับหนังเรื่องนี้เราก็ชอบได้ไม่ยากเลย ในส่วนของเพลง Ikk Kudi ก็หวานน่ารัก ฟังได้ไม่มีเบื่อ หรือจะเป็น Da Da Daase ก็น่ารักสดใสดีเหมือนกัน


เราปฏิเสธไม่ได้เลยว่า Udta Punjab เป็นหนังที่ดีมากเรื่องนึง ดีด้วยแมสเสจของมัน ดีที่การสะท้อนสังคมให้ผู้คนตระหนักถึงปัญหาที่เกิดขึ้น แต่ข้อเสียของมันสำหรับผู้ดูที่ไม่ใช่คนอินเดียก็คือมันไม่อิน เราไม่เคยรู้สถานการณ์ที่นั่น เราไม่ใช่คนปัญจาบ ดูไปมันก็ไม่อินกับเรื่องได้เท่าคนพื้นที่ สังคมคนติดยาที่เห็นในหนังมันก็คนละบริบทกับสังคมคนติดยาแบบไทยๆน่ะ แต่ถึงแม้เราจะไม่ใช่คนอินเดีย ไม่ได้เกี่ยวข้องกับสถานการณ์ของวัยรุ่นติดยาที่นั่น สิ่งนึงที่เราได้รับมาเป็นข้อคิดจากหนังก็คือใครที่ริไปยุ่งกับยาเสพติดก็มีแต่ซวยกับซวย แม้จะไม่ได้คิดเสพคิดลองเองก็ตาม ดูอย่าง Pinky สิ แค่เจอห่อยาตกแล้วความโลภบังตาคิดจะเก็บยาไปขาย เท่านั้นแหละชีวิตเปลี่ยนเลย อีกอย่างคือตัวเราเองอาจจะมีความคาดหวังให้หนังสะท้อนปมว่าทำไมคนถึงแห่กันมาติดยาเยอะขนาดนั้นด้วย (อารมณ์หนังเสียดายของท่านมุ้ย) แต่หนังไม่ได้กล่าวถึงอะไรแบบนั้นเลย แม้สักนิดเดียวก็ไม่มี เลยเหมือนจะผิดหวังนิดๆละมั้ง เราเลยจะขอสรุปว่า Udta Punjab เป็นหนังดีที่ไปดูก็ได้ จะไม่ไปดูก็ไม่น่าเสียดายอะไรมากมายนัก แต่ก็ยังแนะนำให้แฟนๆ #teamshalia ไปดูอยู่ดี เพราะเรื่องนี้เคมีของทั้งสองคนเข้ากันได้ดีมาก มีความฟินแบบแปลกๆของหญิงบ้ากับชายบ๊อง น่ารักไปอีกแบบดี และสุดท้ายคู่รักเก่าอย่าง Shahid และ Kareena ก็ไม่มีซีนไหนที่แสดงร่วมกันเลยในหนังเรื่องนี้


 

Friday, 10 June 2016

Lakshmi

อย่างที่เราเคยพูดไว้บ่อยๆว่าหนังที่เราชอบมักจะเป็นหนังที่นำเสนอประเด็นหนักๆ มีความเข้มข้น ความเครียด มีความดราม่าในโชคชะตาชีวิตหรือสถานการณ์ที่ตัวละครหลักต้องเผชิญ ไม่ว่าจะเป็นหนังฝรั่ง หนังไทย หรือแม้แต่หนังอินเดียสุดโปรดก็ตาม และครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้งนึงที่เราจะแนะนำหนังอินเดียที่โดนแบนในประเทศตัวเองให้ได้รู้จักกัน

                                                        Source

Lakshmi เป็นหนังบอลลีวู้ดที่สร้างมาจากเรื่องจริง บอกเล่าเรื่องราวของเด็กสาววัย 13 ปีที่ถูกพ่อบังเกิดเกล้าขายให้กับแม่เล้าเพื่อไปทำงานค้าบริการ เรียกง่ายๆแบบภาษาไทยก็คือตกเขียวนั่นเอง นำแสดงโดย Monali Thakur นักร้องสาวที่ผันตัวเองมาเป็นดารา ความหดหู่ไม่ได้จบแค่การที่พ่อขายลูกเข้าซ่องเท่านั้น แต่ก่อนที่เธอจะถูกส่งถึงมือแม่เล้าเธอต้องไปพักที่บ้านนายทุนเจ้าของธุรกิจค้ากามหญิงสาวก่อน และที่นั่นเองที่เธอโดนประเดิมโดยไอ้แก่หัวล้านนายทุนคนที่ว่า ชะตากรรมของ Lakshmi หลังจากที่โดนขายเข้าซ่องมาแล้วก็ไม่ต่างอะไรกับหญิงค้าบริการอื่นๆ เธอต้องรับแขกไม่รู้กี่คนต่อวัน ติดโรค ไข้ขึ้น นอนซม จนในที่สุดมีทีมนักสังคมสงเคราะห์พาตำรวจไปบุกทะลายซ่องและช่วยหญิงค้าบริการที่นั่นออกมาจนหมดและพบว่า Lakshmi เป็นผู้เยาว์คนเดียวในที่นั้นจึงแนะนำให้ฟ้องศาล เธอทั้งอดทนและเข้มแข็ง แม้จะรู้ว่ามันยากแค่ไหนกับการที่จะชนะคดี เจอทั้งคำขู่ เจอทั้งการติดสินบนให้ล้มคดี แต่เธอและทนายก็ไม่ยอมแพ้ ร่วมกันต่อสู้จนเอาชนะได้ในที่สุด

                                                                                        Source

ความดีงามของหนังเรื่องนี้อยู่ที่การเอาชีวิตจริงมาเล่า ทำให้คนได้ตระหนักถึงปัญหาการตกเขียวที่ยังมีอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันในประเทศอินเดียหรือแม้แต่ประเทศกำลังพัฒนาอื่นๆ ส่วนตัวชอบสีสันที่เลือกใช้ด้วย มันสด มันฉูดฉาด เหมือนจะเป็น symbolic ของผู้หญิงอาชีพพิเศษด้วยซ้ำ art direction ก็ดูดี แม้จะไม่ใช่หนังแถวหน้าที่มีดาราระดับแม่เหล็กหรือหนังทุนสร้างสูง แต่เนื้องานปราณีตไม่ต่างกับหนังเกรดเอเลย นักแสดงเองก็เป็นที่รู้จักอยู่ไม่กี่คน เอาที่เราเองจำหน้าได้จริงๆ ณ ช่วงเวลาที่ดูก็จะมี Monali และ Ram Kapoor ที่รับบททนาย นอกนั้นใครก็ไม่รู้ หน้าไม่คุ้นเท่าไหร่แต่ว่าแสดงกันถึงบทบาทดีมากจริงๆ แต่หลังจากดูหนังจบไปแล้วพักใหญ่ถึงมาค้นพบว่ายังมี Shefali Shah ร่วมเล่นด้วย และบทที่เล่นคือแม่เล้า โอววว อึ้งไปเลย

                                                       Source

อีกอย่างที่น่าแปลกใจในหนังก็คือการ cast ดารานำ ณ ปีที่ Monali รับเล่นหนังเรื่องนี้เธอน่าจะมีอายุประมาณ 27-28 ปี ไม่น่าเชื่อว่าทีมผู้สร้างตัดสินใจเอาคนอายุจ่อหลักสามรอมร่อมารับบทเด็ก อายุ 13 ได้ ครั้งแรกที่เราเห็นภาพ Lakshmi ในหนังเราก็รู้สึกว่าทำไมเด็กคนนี้ดูเป็นเด็กโข่งพิกล ดูแล้วเหมือนคนที่ผิดปกติโตแต่ตัวแต่พฤติกรรมเหมือนเด็ก 11-12 อะไรแบบนี้มากกว่า เพราะอายุ 13 มันก็วัยรุ่นแล้ว แต่เรากลับไม่รู้สึกว่า Lakshmi เป็นวัยรุ่นเลย ตรงนี้อาจจะเป็นเพราะความเป็นชาวบ้านชนบทก็ได้ที่เด็กจะดูโตช้ากว่าเด็กที่อาศัยในเมือง มันเลยได้ฟีลลิ่งแปลกๆในการดู เอาผู้หญิงวัยยี่สิบปลายมาเล่นเป็นวัยรุ่นแต่กลับออกมาเหมือนผู้หญิงที่โตแต่ตัวแต่พฤติกรรมกลับไม่สอดคล้องไปตามวัย แทนที่จะดูเหมือนวัยรุ่นอย่างที่ควรจะเป็น แต่พอดูไปเรื่อยๆความเข้มข้นของเนื้อเรื่องก็ทำให้เราลืมจุดนี้ไปเองเพราะมัวไปโฟกัสอยู่ที่ความดราม่าในโรงในศาล

มีฉากที่พีคอยู่ฉากนึงใน Lakshmi เราเชื่อนะว่าถ้าใครได้ดูจะต้องย้อนถามตัวเองเหมือนกัน มันเป็นฉากที่ลูกสาวของแม่เล้ารู้ความจริงว่าแม่ของตัวเองทำงานอะไรกันแน่ เป็นการพบความจริงแบบไม่บังเอิญเท่าไหร่ มีพวกแมงดาคุมซ่องเข้ามาเกี่ยวพันด้วย ทำให้เธอต้องพลอยมารับรู้ความจริงที่ทุเรศอันนี้ทั้งๆที่แม่ปกปิดเธอมาตลอด ลูกสาวอึ้ง สับสน และเสียใจมาก เธอพูดขึ้นมาคำหนึ่งว่าเงินที่เธอใช้เรียนหนังสือใช้จ่ายอย่างมีความสุขทุกวันนี้มาจากเงินที่แม่ทำสิ่งพวกนั้นกับชีวิตเด็กสาวและผู้หญิงคนอื่นๆงั้นเหรอ เออ เราฟังแล้วย้อนถามตัวเองเลยนะว่าถ้าเราเป็นเธอเราจะรับได้มั้ย เราจะรู้สึกยังไงบ้างที่เงินที่เราจับจ่ายใช้สอยทุกวันนี้มันแลกมาด้วยคราบน้ำตาและศักดิ์ศรีของเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน เราจะยังสามารถรักและศรัทธาแม่ตัวเองได้มั้ยถ้าพบว่าแม่เรามีอาชีพที่ ... จะใช้คำว่าอะไรดีวะ อืมม ส่วนตัวต้องบอกว่าน่าอายกว่าการเป็นพนักงานดูดส้วมซะอีก สำหรับเรานะ หนังที่สามารถสร้างคำถามหรือสร้าง impact แรงๆแบบนี้ให้เราได้คือหนังที่จัดว่าดีเลยแหละ


อีกซีนนึงที่จำติดตาไม่แพ้กันก็คือฉากที่ Lakshmi ขึ้นศาล เธอต้องให้การต่อศาลว่าเธอโดนไอ้หัวล้านเจ้าของซ่องนั่นกระทำอะไรต่อเธอบ้าง แล้วไอ้ทนายส้นตีนของฝั่งนั้นก็พยายามจะใช้คำถามที่เบี่ยงเบนประเด็นให้ เหมือนกับว่าลูกความตัวเองแค่ลวนลามแต๊ะอั๋งนิดๆหน่อยๆพอหอมปากหอมคอ ไม่ได้ข่มขืนซะหน่อย ซึ่งศาลก็ต้องการรับฟังจากปาก Lakshmi เองนั่นแหละว่าสิ่งที่เธอเจอจริงๆคืออะไร แน่นอนว่าในคดีข่มขืนแบบนี้ผู้เสียหายจะต้องพูดทุกอย่างแบบหมดเปลือกว่าไอ้ชายชั่วพวกนั้นมันทำระยำตำบอนอะไรกับร่างกายของเธอบ้าง มันโคตรจะเป็นบาดแผลในใจเลยนะ คงไม่มีใครอยากจะนึกถึง แค่จะพูดเล่ากับเพื่อนสนิทก็ยังไม่อยากจะเอ่ยคำแล้วเลย นับประสาอะไรกับพูดต่อหน้าธารกำนัลอย่างในศาลแบบนั้น เราเองไม่เคยมีประสบการณ์หนักแบบนั้นหรอก แต่สมัยเรียนต่างประเทศเราเคยโดนลวนลามทางคำพูดจากไอ้อ้วนโรคจิตที่ต่อแถวข้ามถนนข้างหลังเรา วันนั้นเราไปช็อปปิ้งกับรุ่นน้องผู้หญิงคนนึงในเมืองและเรากับน้องกำลังจะข้ามถนนไปที่ห้างอีกฝั่ง ระหว่างที่รอไฟแดงอยู่ก็มีไอ้อ้วนคนท้องถิ่นมาพูดพึมพำอะไรข้างหลังเรา ตอนแรกเราฟังไม่ชัด เราก็เลยหันไปมอง ทีนี้เลยเห็นปากมันถนัดและได้ยินเสียงที่ชัดขึ้นด้วย เชี่ยเอ๊ยยย แค่เราพิมพ์เล่าพวกคุณอยู่เนี่ยเราก็พิมพ์ไม่ได้แล้วว่ะ แม่งโคตรขยะแขยงเลย ทั้งๆที่เราเป็นคนหน้าด้านใช้ได้อยู่นะ แต่นึกขึ้นทีไรมันก็รับไม่ได้จริงๆ คือมันพูดถึงว่าเราทำอะไรกับมันในลักษณะไหนนั่นแหละ รู้แค่นี้ละกัน ทีนี้น้องเขาไม่ได้ยินชัดเท่าเรา เขาคิดว่ามันพ่นด่าคนเอเชียตามประสาพวกเหยียดผิว เราเลยต้องบอกน้องว่าไม่ใช่เว้ย แม่งพูดทำนองอย่างงั้น น้องมันเลยถามว่าพูดคำว่าอะไร นั่นละ คิดดูว่าขนาดเป็นผู้หญิงด้วยกัน สนิทกัน กินนอนบ้านเดียวกัน เรายังไม่อยากเล่าซ้ำเลย มันติดหูติดตามาก หลอนโคตรๆ นึกถึงฝรั่งอ้วนๆวัย 40 กว่าตัวเหม็นๆออกปะ นั่นแหละ อ้อ แล้วที่แม่งหดหู่ยิ่งกว่านั้นคือตอนที่เราหันกลับไปมองมัน ผู้คนอื่นๆที่อยู่รอบตัวมันและเราก็เหมือนไม่ได้รับรู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นเลย ไม่มีใครรับรู้ว่ามีไอ้อ้วนหื่นกามกำลังพูดจาไม่ดีใส่ผู้หญิงคนนึง และมีผู้หญิงที่ตกเป็นเหยื่อ sexual harassment อยู่ตรงนั้นอีกหนึ่งคน น่าเศร้ามั้ยละ เราย้อนนึกถึงเรื่องราวตัวเองแล้วเข้าใจเหยื่อข่มขืนเวลาที่ต้องขึ้นให้การในชั้นศาลมากเลย อะไรหลายๆอย่างที่จะต้องพูดต้องเล่ามันไม่ง่ายเลยจริงๆ กับเราที่โดนลวนลามทางคำพูดยังเล่ายากขนาดนี้ แล้วคนที่โดนกระทำจริงๆจะยิ่งยากขนาดไหน

Lakshmi เป็นหนังที่ค่อนข้างหดหู่ มีความสิ้นหวังของผู้หญิงบริการที่เคยหาเงินได้ง่ายๆจากใช้ร่างกายของตัวเองเพื่อสนองความใคร่ ง่ายซะจนการทำงานปกติอย่างอื่นมันยากเกินไป ยากจนท้อ ในที่สุดก็ต้องกลับไปใช้ชีวิตในวังวนเดิมๆอีกแม้ซ่องเดิมจะโดนปิดไปแล้ว เราดูแล้วโคตรหดหู่เลย สังคมเรามันเป็นอะไรกันไปหมด ถ้าการทำงานปกติมันยากเกินไปนี่ไปขอทานเขากินดีกว่ามั้ย ก็ไม่ต่างอะไรจากขายเรือนร่างตัวเองหรอก โดนดูถูกเหมือนกัน หรือว่าที่อินเดียประชากรขอทานมีเยอะแล้ว ทำมาหากินฝืดเคือง แต่การขายตัวนี่มีลูกค้ามาได้เรื่อยๆมากกว่า แบบนี้น่ะเหรอ เป็นหนังที่ดูแล้วทำให้นอนคิดฟุ้งซ่านกลับไปกลับมาได้ทั้งคืน คิดหาว่าใครผิด ผู้ชายที่มีความอยากไม่สิ้นสุดผิด ผู้หญิงที่งอมืองอตีนไม่ยอมทำงานอย่างอื่นผิด หรือพวกที่จับเด็กมาขายตัวผิด ไม่รู้จะโทษฝ่ายไหนดีจริงๆ

                                                                                        Source

ก่อนจบขอเตือนอีกนิดหน่อยว่ามีฉากหวาดเสียวอยู่บ้างแต่จะหวาดเสียวยังไงและขนาดไหนนั้นไม่ขอบอก อุบไว้ให้ไปลุ้นกันเอาเอง ตื่นเต้นดี สามารถหาดูได้ในยูทิวบ์นี่แหละ มีซับอังกฤษด้วย ย้ำอีกทีว่าหนังไม่ค่อยเหมาะสำหรับคนที่ใช้ชีวิตโลดแล่นสดใสอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์ ณ ดินแดนฝรั่งเศสตอนใต้มาตลอดชีวิต เจอแค่ตอนที่พ่อแท้ๆขายลูกให้แม่เล้านี่คงช็อคจนปิดทีวีทิ้งแล้วมั้ง แต่สำหรับใครที่ชอบเสพย์หนังเครียดๆ หนังมีประเด็นปัญหาสังคมที่หนักหน่วง Lakshmi เป็นหนังอินเดียอีกเรื่องที่เหมาะกับคุณแล้วละ





Wednesday, 8 June 2016

Paa

เราจะให้คุณดูโพสเตอร์ของหนังบอลลีวู้ดเรื่องนึงด้านล่างนี้ก่อนนะ ดูจบแล้วลองทายดูว่าเด็กผู้ชายในหนังอินเดียเรื่องนี้คือดาราอินเดียคนไหน

                                                                                                          Source

ทายออกกันหรือเปล่า คุ้นหน้าคุ้นตาบ้างมั้ย ถ้ายังเดาไม่ถูกเราจะบอกให้ว่าดราที่มารับบท Auro เด็กชายวัย 12 ปีที่ป่วยเป็นโรคโพรจีเรียในหนัง Paa ก็คือดาราอาวุโสที่ชื่อ Amitabh Bachchan นี่เอง เป็นไงละ รู้แล้วทึ่งกันหรือเปล่า เพราะมันไม่ง่ายเลยในการที่เอาคนแก่วัย 60 ปลายๆ (ณ ช่วงเวลาถ่ายทำ) มารับบทเด็กที่เพิ่งเข้าวัยรุ่นแถมป่วยเป็นโรคที่หนักหนาเอาการซะอีกแบบนี้ แล้วยังต้องทำสุ้มเสียงให้ดูเป็นเด็กอีกแต่ก็ต้องดูเป็นเด็กที่ไม่ปกติเหมือนใครๆด้วย มันยากอยู่นะ

Auro
                                                                                                                         Source


ถ้าจะบอกว่า Paa เป็นหนังครอบครัวผสมดราม่าก็คงไม่ผิดนัก หนังพูดถึงชีวิตของเด็กชายวัยรุ่นที่ชื่อ Auro เป็นหลัก เด็กคนนี้ป่วยเป็นโรคโพรจีเรียซึ่งทำให้เขามีสภาพอย่างที่เห็น และสิ่งที่ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตาคือภายในร่างกายที่ระบบทุกอย่างมันทำงานก่อนวัย แก่กว่าวัย โรคภัยแบบคนวัยชราจะมาเยือนเขาไวกว่าเพื่อนๆรุ่นเดียวกัน พูดง่ายๆว่าคนที่เป็นโรคนี้อายุไม่ยืนสักคน อยู่ได้ถึงหลักสองกลางๆก็นับว่าเก่งมากแล้วละ แต่ความจริงที่เป็นเกี่ยวกับโรคนี้ก็ไม่ได้ทำให้ Auro เป็นเด็กพิการที่ดูน่าสงสารแต่อย่างใด ลองคิดดูนะเด็กวัยรุ่นที่ปากดีเรียกยายตัวเองว่า bum (bum ในภาษาอังกฤษแปลว่าก้น Auro มองว่าตัวเองมีแม่ - mum แล้ว ยายที่ทำตัวเหมือนแม่คนที่สองจึงกลายเป็น bum ไปโดยปริยาย) นี่จะยังดูเป็นคนน่าสงสารอยู่อีกเหรอ เป็นเด็กแสบชัดๆเจ้า Auro นี่ แต่เจ้าหนูก็รักยายกับแม่มากนะเพราะชีวิตของ Auro โตมาด้วย 4 มือของผู้หญิงสองคนนี้แหละ อ้าวว แล้วพ่อ Auro ละไปไหน ความจริง Auro ก็มีพ่อแหละ ไม่งั้นจะเกิดมาได้ยังไง เพียงแต่ว่า Auro เป็นเด็กที่เกิดจากนักศึกษามหาวิทยาลัยในต่างแดน 2 คนที่ยังไม่พร้อมจะเป็นพ่อแม่คน และด้วยการสื่อสารที่ผิดพลาดและความเข้าใจผิด ทำให้พ่อของ Auro พูดบางสิ่งบางอย่างออกไปให้แม่เข้าใจว่าเขาไม่ต้องการรับเด็กเป็นลูก เธอมองว่าเขาห่วงอนาคตตัวเองมากกว่า นักศึกษารัฐศาสตร์ที่กำลังจะเรียนจบและกลับไปสานต่อเส้นทางการเมืองของครอบครัวจะต้องมาพังเพราะทำแฟนท้อง เขาเลยหวังให้เธอไปเอาเด็กออกสินะ ซึ่งความจริงเขาไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำแบบนั้นเลย ความเข้าใจผิดครั้งนั้นทำให้เธอผิดหวังมาก เธอเลือกที่จะตัดขาดกับเขาแต่เธอก็เด็ดเดี่ยวเข้มแข็ง นักศึกษาแพทย์คนนี้เลือกที่จะเก็บเด็กไว้และยอมเรียนจบช้าลงอีกนิด และแล้ว Auro ก็ลืมตาดูโลกพร้อมกับโรคโพรจีเรียดังกล่าว โดยที่แม่ก็ไม่ได้ติดต่อกับพ่ออีกเลย Auro จึงใช้ชีวิตที่อินเดียกับแม่และยาย ทั้งสามสู้กับโรคและอาการผิดปกติกันไป

Auro is playing
                                                                                                                         Source

ดราม่าของชีวิตเจ้าหนู Auro ยังไม่จบเพียงเท่านั้น วันดีคืนดีกงล้อแห่งโชคชะตาก็ได้พัดพาให้พ่อของ Auro ที่ ณ ตอนนั้นเป็นนักการเมืองท้องถิ่นมาเจอกับ Auro จนได้ เรื่องของเรื่องคือที่งานโรงเรียนเขาเชิญนักการเมืองคนนี้ไปเป็นประธานเปิด งานและให้มีการเดินชมงานแสดงวิชาการของเด็กนักเรียน เจ้าหนู Auro ก็ส่งงานกับเขาด้วย แต่เป็นงานบ้าๆบอๆจากความขี้เกียจทำงานของตัวเอง คว้าอะไรได้ก็เอามาส่งแบบชุ่ยๆ (เห็นมั้ยว่าชีวิตเจ้าหนูนี่ไม่ได้ดูหดหู่น่าสงสารตรงไหนเลย) แต่คุณพ่อกลับมองว่างานชิ้นนี้ของเด็กคนนี้ช่างเยี่ยมยอดไปเลย เอกมโนโทจิ้นไปเองว่าเด็กเจ้าของชิ้นงานจะต้องวางคอนเส็ปท์อย่างงั้นอย่างงี้ อยากจะพบหน้าค่าตานัก แล้วทั้งสองคนพ่อลูกก็ได้พบหน้ากันโดยที่ต่างคนต่างไม่รู้ว่าคือสายเลือดเดียวกัน หลังจากที่แม่ Auro รู้ว่าพ่อลูกได้พบกันแล้วก็ค่อนข้างช็อคแต่ก็ยังปกปิดความลับนั้นไว้ไม่บอกลูกชาย อาาาาห์ สุดท้ายความลับจะแตกหรือไม่ นักการเมืองหนุ่มไฟแรงจะได้รู้หรือเปล่าว่าตัวเองมีลูกชายที่ไม่ค่อยสมประกอบ เขาจะยอมรับลูกได้มั้ย เจ้าหนู Auro จะรู้สึกอย่างไรที่ได้รู้ว่าคนๆนี้เป็นพ่อตัวเอง อันนี้เราให้ไปติดตามกันในหนังนะ ไม่มีวันยอมสปอยล์เด็ดขาด

Auro and dad
                                                                                                                      Source

สิ่งที่ดีงามสามโลกที่สุดในหนังเรื่องนี้คือการ cast ตัวแสดง กิมมิคแรกคือเอาคนแก่วัย 60 กว่ามาเล่นเป็นเด็กที่ป่วยโรคแปลกๆ มีลักษณะทางกายภาพแปลกๆ ทำให้ต้องแต่งหน้ากันนานมาก ทีมแต่งหน้า effect ทำงานหนักมากที่จะแปลงโฉมปู่อมิตาปให้ออกมาเป็นเด็กโพรจีเรียหัวโตแบบนั้นได้ และปู่เองก็อดทนมากเช่นเดียวกันที่จะต้องนั่งแต่งหน้านานแสนนานแบบนั้นทุกครั้งที่เข้าฉาก ทีมแต่งหน้านี่ได้ทีมจาก Tinsley Studio ที่มีผลงานหนังฝรั่งดังๆเยอะแยะมาทำให้เลยเชียวนะ เรื่องการแสดงของปู่ไม่ต้องพูดถึง สบายหายห่วง เราว่ายิ่งปู่แก่ขึ้นก็ยิ่งเล่นหนังดีขึ้นทุกเมื่อเชื่อวัน ดีกว่าตอนหนุ่มๆยุค Sholay หลายเท่าอะบอกตรงๆ กิมมิคที่สองคือเอาคนที่เป็นลูกในชีวิตจริงมาเล่นเป็นพ่อในหนัง ก็คือเอา Abhishek Bachchan ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของปู่แกเองมารับบทเป็นพ่อของเจ้าหนู Auro ในเรื่อง ดูแล้วเฮ้ย มันได้ มันใช่ น่ารักมากๆตอนที่สองพ่อลูกเต้นท่าลิงกังด้วยกัน ดูแล้วอบอุ่นในหัวใจเป็นบ้า ส่วนตัวชอบที่ Abhishek ได้เล่นบทดราม่าแบบนี้มากกว่านะ ปกติฮีจะรับเล่นหนังบู๊แอ็คชั่น ไม่ก็ตลกบ๊องไร้สาระ ซึ่งเราดูแล้วเบื่อมาก มาเล่นดราม่าแบบนี้ดีกว่าเยอะและจะได้พัฒนาฝีมือดีกว่าด้วย บทบาทของคุณแม่ Auro ก็ได้ Vidya Balan มารับไป เธอสวยแต่ไม่สวยเวอร์เกิน ดูเป็นคนฉลาดมีการศึกษาสมกับบทนักศึกษาแพทย์และหมอ เธอดูแกร่งและเข้มแข็งพอที่จะเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ลูกป่วยเป็นโรคแปลกๆด้วย

Auro's family
                                                                                                                         Source

อีกจุดนึงที่ชอบคือบทพูดในเรื่อง อาจจะเป็นจุดเล็กๆที่ไม่เป็นประเด็นสำคัญแต่เราชอบมากๆ มันเป็นตอนที่แม่ของ Auro รู้ว่าตัวเองท้องและไปสารภาพกับแม่ตัวเอง แม่ไม่ดุด่าว่ากล่าวหรือตบตีสักคำ สิ่งที่เธอทำคือถามว่าหนูจะเอายังไง จะเอาออกหรือเอาไว้แล้วแต่ลูกเลย ไม่ว่าจะตัดสินใจยังไงแม่คนนี้พร้อมที่จะอยู่เคียงข้างลูกเสมอ เราจะผ่านช่วงเวลานี้ไปด้วยกัน เราชอบบทตรงนี้มาก แม่ทุกคนควรจะเป็นให้ได้อย่างนี้เวลาที่ลูกสาวมาบอกว่าท้องทั้งๆที่ยังเรียนไม่จบ การโวยวาย ดุด่า ตบตี มันไม่ได้ช่วยอะไร รังแต่จะสร้างบาดแผลในใจและความร้านฉานเปล่าๆ ยายของ Auro ทำถูกแล้วละ

Auro's dad
                                                                                                                         Source

หนังยังเอาเรื่องความขัดแย้งทางการเมืองมาใส่ไว้ในเรื่องด้วยเพื่อถ่วงดุลน้ำหนักไม่ให้มันเศร้าหรือดราม่าครอบครัวจนเกินไป เราว่าตรงนี้เขาตัดสินใจถูกนะ มันทำให้เปลี่ยนอารมณ์ได้ดี และยังทำให้คนดูได้เห็นถึงชีวิตของพ่อ Auro ในความเป็นคนๆนึงด้วยว่าเขาเป็นคนแบบไหน มีวิธีการทำงานยังไง เป็นคนดีหรือไม่ดียังไงก็แล้วแต่คนดูจะตัดสินเอาจากซีนพวกนี้

                                                                                                                         Source

นอกจากข้อเสียข้อติที่เราไม่อาจหาได้อย่างชัดเจนแล้ว Paa ยังทำเราเสียน้ำตาตอน end credit อีกจ้า มันจะมีเพลงประกอบเพลงนึงที่เราไม่แน่ใจว่าเขาให้ปู่ร้องเองหรือเปล่า แต่เสียงมันก็คล้ายๆเสียง Auro ในเรื่องอยู่แหละนะ (แต่ก็ไม่แน่ใจอีกว่าปู่จะพากย์เสียงเอง เพราะเสียงจริงปู่ทุ้มใหญ่แต่เด็ก Auro เสียงหนีบๆ) เป็นเพลงที่ร้องให้พ่อ (paa แปลว่าพ่อ) เราดูแบบมีซับอังกฤษ ความหมายของเพลงและเสียงร้องสั่นๆของเด็กที่ป่วยเป็นโพรจีเรียมันทำให้น้ำตาเราไหลออกมาเองโดยไม่รู้ตัวเลย

สำหรับเรา Paa คือหนังอินเดียที่ดีมากอีกเรื่องนึงแต่กลับไม่ค่อยมีใครพูดถึงหรือหยิบยกเอามาแนะนำกัน เรานี่แหละเลือกที่จะหยิบมาพูดถึงในวันนี้ เพราะมันเป็นหนังที่ดูแล้วอบอุ่นหัวใจ ลุ้น และเอาใจช่วยไปกับความแสบๆคันๆของเจ้าหนู Auro และทิ้งท้ายด้วยคราบน้ำตาจางๆหลังหนังจบ




Tuesday, 7 June 2016

Bangalore Days


หนังอินเดียไม่ได้มีแค่หนังจาก Bollywood หรอกนะ มันยังมีหนังจากภูมิภาคอื่นอีกมากมายและใช้ภาษาที่แตกต่างกันด้วย และวันนี้เราจะมาแนะนำหนัง Malayalam ให้รู้จักกัน หนังนี้เป็นหนังจากรัฐ Kerala หรือเรียกเป็นไทยง่ายๆว่าเกรละ แต่จะเป็นเรื่องอะไร เรามาติดตามไปพร้อมๆกันดีกว่า

Bangalore Days
                                                                                                             Source

 

Bangalore Days เป็นหนังที่เรียบง่าย ไม่มีความหวือหวามากนัก ตัวหนังพูดถึงชีวิตของคนหนุ่มสาวจากเกรละที่มุ่งหน้าเข้าสู่เมืองบังกาลอร์เพื่อค้นหาโอกาสชีวิตที่ดีกว่า หนุ่มสาวทั้ง 3 ชีวิตนี้ล้วนเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน หนุ่มคนแรกชื่อ Kuttan รับบทโดย Nivin Pauly หนุ่มคนนี้ออกแนวใสซื่อเหมือนเด็กเนิร์ด ทำงานสายไอที เขาต้องการไปทำงานที่บังกาลอร์เมืองที่ได้ชื่อว่าเป็นศูนย์กลางไอทีของอินเดีย หนุ่มคนต่อมาชื่อ Arjun รับบทโดย Dalquer Salman หนุ่มคนนี้ออกแนวเสเพลนิดๆ ชอบแต่งรถ ซ่อมรถ แข่งรถ ชอบกราฟฟิตี้อีก ดูเฮี้ยวๆแสบๆจนบางทีผู้ใหญ่ระอา เขาก็อยากไปตามฝันที่บังกาลอร์เช่นกัน ท้ายสุดคือสาวคนเดียวของกลุ่ม เธอชื่อ Divya รับบทโดย Nazriya Nazim เธอแต่งงานกับผู้ชายที่พ่อแม่หาให้ที่รับบทโดย Fahadh Faasil และย้ายไปบังกาลอร์กับเขาเพราะคิดว่าจะเรียนต่อ MBA ที่นั่น หลังจากที่ทั้ง 3 หนุ่มสาวย้ายไปบังกาลอร์ก็ได้พบเจอผู้คนและเหตุการณ์ต่างๆที่เปลี่ยนชีวิตของพวกเขาและเธอไปมากมาย

Bangalore Days Movie
                                                                                                                         Source

ด้วยความที่หนังมันเรียบอะนะก็เลยค่อนข้างจะเล่ายากสักหน่อยว่าอะไรมันไปยังไงมายังไง ครั้นจะเล่าหมดเลยก็จะกลายเป็นสปอยล์หนังไปเสียอีกเพราะมันก็มีจุด conflict ที่มีน้ำหนักพอสมควร เป็นปมชีวิตของตัวละครบางตัวที่ส่งผลกระทบต่อตัวละครตัวอื่นๆว่าอย่างงั้นเถอะ มันเลยมีเหตุผลมากพอที่เราไม่ควรจะสปอยล์เสียจนหมดลุ้นหมดสนุก แต่กลับต้องชมแทนว่าในความเรียบของบทนี่แหละที่มันทรงพลังที่สุดของหนังเรื่องนี้ แม้มันจะเรียบๆไร้ความหวือหวาตื่นเต้นแต่มันกลับทำให้เราจดจ่อและตรึงอยู่กับหน้าจอได้ตั้งแต่ต้นจนจบเลยทีเดียว มันเหมือนการแอบดูชีวิตหนุ่มสาวคนธรรมดาว่าจะดำเนินไปในทิศทางใด ลุ้นและเอาใจช่วยไปกับพวกเขาอย่างไม่วางตา

Bangalore Days - cast
                                                                                                                          Source

อีกอย่างที่ทำให้เราประทับใจมากคือการ cast ได้สมบทบาทจริงๆ ดูแล้วเชื่อเลยว่าแต่ละคนคือตัวแสดงที่ได้รับบทบาท อย่าง Nivin เราได้ดูหนังเรื่องนี้ของเขาเป็นเรื่องแรก เรารู้สึกว่าเขาคือ Kuttan จริงๆ พอเขารับหนังเรื่องอื่นที่ไม่ได้มีลุคแบบนี้กลับกลายเป็นเรารู้สึกว่าเขาดูดีดูเท่ขึ้นมากอย่างน่าประหลาด ประมาณว่าฮีน่าจะเปลี่ยนลุคมานานแล้วนะ แซบขึ้นเยอะเลย ทั้งที่ความจริงแล้วลุคแบบ Kuttan นี่มีให้เห็นแค่ครั้งเดียวก็ใน Bangalore Days นี่ละ นอกนั้นเขาก็ไม่ได้มีลุคใกล้เคียงกันนี้เลย ส่วนของ Dalquer ก็มีหน้าตาและท่าทางที่เหมาะกับบทมาก ออกแนวเด็กแข่งรถแต่งรถ นักแสดงคนอื่นๆก็เหมาะสมกับบทดี อย่างบทของดีเจสาวขาพิการที่ Arjun ไปตกหลุมรักเข้านั่นก็น่ารักมาก ดูเป็นสาวพิการที่เป็นผู้หญิงคิดบวกมากเลย และเป็นเด็กแนวนิดๆดีด้วย

Bangalore Days - dancing scene
                                                                                                                          Source

ปริมาณของเพลงประกอบเราก็ว่าเหมาะสมดี มีเพลงเต้นเพลงนึงตอนเปิดเรื่อง อยู่ในฉากแต่งงานของบรรดาญาติสักคนของ 3 หนุ่มสาวนี่ละ เป็นฉากที่เตรียมงานวันสุกดิบอะไรทำนองนั้น เพลงน่ารักดี ท่าเต้นดูมีความกระโหลกกะลาพอสมควรแต่ก็ดูเพลินใช้ได้ นอกนั้นจะมีเพลงช้าประกอบเรื่องทั่วไป ไม่ถึงกับเป็นมิวสิควิดิโอเพลงเต้นจีบกันในมโนอะไรแบบนั้น คนที่อาจจะไม่ชอบดูเพลงมากไม่รำคาญแน่นอน รับประกันได้เลย

Fahadh Faasil
                                                                                                                          Source

แต่จุดที่เราไม่ชอบมีอยู่นิดนึง มันอาจจะเป็นที่ทัศนคติของเราคนเดียวก็ได้ ลองฟังดูละกันว่าทำไม แล้วพอไปหาหนังดูอาจจะเห็นเหมือนที่เราเห็นหรือเห็นแบบไหนก็ลองมาถกกันได้ คือที่ Divya แต่งงานเนี่ยเป็น arranged marriage ถูกมั้ย พูดภาษาบ้านๆก็คลุมถุงชนอะแหละ ทีนี้เนื้อเรื่องมันดำเนินไปถึงตรงนึงที่เป็น conflict อย่างที่เราเกริ่นไว้ข้างต้น จากนั้นมันก็มีฉากนึงที่ Divya ลูบไล้เนื้อตัวสามี ออกแนวว่ากำลังจะนัวเนียกัน เราดูแล้วงงอะ คือเราพยายามมองข้ามความเป็น arranged marriage ไปหมดแล้วนะ แต่ในเรื่องฝ่ายชายไม่ได้แสดงท่าทีเสน่หาอะไรต่อฝ่ายหญิงเลยไง ออกแนวรำคาญหรือหงุดหงิดใส่ก็บ่อยด้วยซ้ำ แล้วอยู่ๆฝ่ายหญิงจะเกิดอารมณ์มากขนาดไปลูบไล้เนื้อตัวลูบไล้รอยสักบนตัวฮีมันดูแปลกๆอะ เรามองว่าต่อให้เป็น arranged marriage ก็จริงแต่ถ้าฝ่ายชายมันแสดงความเสน่หากับฝ่ายหญิงบ้างแต่ต้น เช่น มีฉากจะเข้าพระเข้านางตอนนอนหรืออะไรแนวนี้ แล้ววันดีคืนดีผู้หญิงมีอารมณ์บ้างจะรุกก่อนมันก็ไม่แปลกไง แม้จะไม่ได้รักชอบกันมาเองแต่แรกจึงตัดสินใจแต่งงานก็เหอะ แต่อยู่ด้วยกัน ได้กันแล้ว หลังจากนั้นฝ่ายหญิงจะเริ่มก่อนมันก็ไม่ขัดตา แต่อันนี้อะไร แต่งมาก็ไม่ได้เพราะรักกัน แถมฝ่ายชายไม่ได้แสดงท่าทีเสน่หาสักกะนิดนึง อยู่ๆฝ่ายหญิงออกอาการอะไรแบบนั้นมันดูเหลือเชื่อ เพราะตามท้องเรื่องผู้หญิงก็ไม่ใช่คนหัวสมัยใหม่แรดแรงอะไรด้วย หรืออยู่ๆหลงรักขึ้นมากระทันหันหรืออะไรยังไง เราดูฉากตรงนี้เรากระอักกระอ่วนพิพล เหมือนแค่มีใครมาดีดนิ้วเป๊าะเดียวว่าเธอจงมีอารมณ์ขึ้น แล้วก็มีเลย มันดูหยึยๆแปลกๆบอกไม่ถูก

Bangalore Days
                                                                                                                         Source

สรุปแล้วก็แนะนำให้หามาดูน่ะแหละ ถ้าอยากลองเริ่มต้นดูหนังอินเดียจากภูมิภาคอื่นๆบ้างหนังมะลายาลัมเรื่องนี้ก็น่าสนใจอย่างมากเลย ความเรียบง่ายของชีวิตหนุ่มสาวในเมืองบังกาลอร์น่าจะทำให้คุณหันมาติดใจหนังภาษาอื่นๆที่ไม่ใช่หนังกระแสหลักจาก bollywood ได้บ้าง