Showing posts with label R. Balki. Show all posts
Showing posts with label R. Balki. Show all posts

Wednesday, 8 June 2016

Paa

เราจะให้คุณดูโพสเตอร์ของหนังบอลลีวู้ดเรื่องนึงด้านล่างนี้ก่อนนะ ดูจบแล้วลองทายดูว่าเด็กผู้ชายในหนังอินเดียเรื่องนี้คือดาราอินเดียคนไหน

                                                                                                          Source

ทายออกกันหรือเปล่า คุ้นหน้าคุ้นตาบ้างมั้ย ถ้ายังเดาไม่ถูกเราจะบอกให้ว่าดราที่มารับบท Auro เด็กชายวัย 12 ปีที่ป่วยเป็นโรคโพรจีเรียในหนัง Paa ก็คือดาราอาวุโสที่ชื่อ Amitabh Bachchan นี่เอง เป็นไงละ รู้แล้วทึ่งกันหรือเปล่า เพราะมันไม่ง่ายเลยในการที่เอาคนแก่วัย 60 ปลายๆ (ณ ช่วงเวลาถ่ายทำ) มารับบทเด็กที่เพิ่งเข้าวัยรุ่นแถมป่วยเป็นโรคที่หนักหนาเอาการซะอีกแบบนี้ แล้วยังต้องทำสุ้มเสียงให้ดูเป็นเด็กอีกแต่ก็ต้องดูเป็นเด็กที่ไม่ปกติเหมือนใครๆด้วย มันยากอยู่นะ

Auro
                                                                                                                         Source


ถ้าจะบอกว่า Paa เป็นหนังครอบครัวผสมดราม่าก็คงไม่ผิดนัก หนังพูดถึงชีวิตของเด็กชายวัยรุ่นที่ชื่อ Auro เป็นหลัก เด็กคนนี้ป่วยเป็นโรคโพรจีเรียซึ่งทำให้เขามีสภาพอย่างที่เห็น และสิ่งที่ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตาคือภายในร่างกายที่ระบบทุกอย่างมันทำงานก่อนวัย แก่กว่าวัย โรคภัยแบบคนวัยชราจะมาเยือนเขาไวกว่าเพื่อนๆรุ่นเดียวกัน พูดง่ายๆว่าคนที่เป็นโรคนี้อายุไม่ยืนสักคน อยู่ได้ถึงหลักสองกลางๆก็นับว่าเก่งมากแล้วละ แต่ความจริงที่เป็นเกี่ยวกับโรคนี้ก็ไม่ได้ทำให้ Auro เป็นเด็กพิการที่ดูน่าสงสารแต่อย่างใด ลองคิดดูนะเด็กวัยรุ่นที่ปากดีเรียกยายตัวเองว่า bum (bum ในภาษาอังกฤษแปลว่าก้น Auro มองว่าตัวเองมีแม่ - mum แล้ว ยายที่ทำตัวเหมือนแม่คนที่สองจึงกลายเป็น bum ไปโดยปริยาย) นี่จะยังดูเป็นคนน่าสงสารอยู่อีกเหรอ เป็นเด็กแสบชัดๆเจ้า Auro นี่ แต่เจ้าหนูก็รักยายกับแม่มากนะเพราะชีวิตของ Auro โตมาด้วย 4 มือของผู้หญิงสองคนนี้แหละ อ้าวว แล้วพ่อ Auro ละไปไหน ความจริง Auro ก็มีพ่อแหละ ไม่งั้นจะเกิดมาได้ยังไง เพียงแต่ว่า Auro เป็นเด็กที่เกิดจากนักศึกษามหาวิทยาลัยในต่างแดน 2 คนที่ยังไม่พร้อมจะเป็นพ่อแม่คน และด้วยการสื่อสารที่ผิดพลาดและความเข้าใจผิด ทำให้พ่อของ Auro พูดบางสิ่งบางอย่างออกไปให้แม่เข้าใจว่าเขาไม่ต้องการรับเด็กเป็นลูก เธอมองว่าเขาห่วงอนาคตตัวเองมากกว่า นักศึกษารัฐศาสตร์ที่กำลังจะเรียนจบและกลับไปสานต่อเส้นทางการเมืองของครอบครัวจะต้องมาพังเพราะทำแฟนท้อง เขาเลยหวังให้เธอไปเอาเด็กออกสินะ ซึ่งความจริงเขาไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำแบบนั้นเลย ความเข้าใจผิดครั้งนั้นทำให้เธอผิดหวังมาก เธอเลือกที่จะตัดขาดกับเขาแต่เธอก็เด็ดเดี่ยวเข้มแข็ง นักศึกษาแพทย์คนนี้เลือกที่จะเก็บเด็กไว้และยอมเรียนจบช้าลงอีกนิด และแล้ว Auro ก็ลืมตาดูโลกพร้อมกับโรคโพรจีเรียดังกล่าว โดยที่แม่ก็ไม่ได้ติดต่อกับพ่ออีกเลย Auro จึงใช้ชีวิตที่อินเดียกับแม่และยาย ทั้งสามสู้กับโรคและอาการผิดปกติกันไป

Auro is playing
                                                                                                                         Source

ดราม่าของชีวิตเจ้าหนู Auro ยังไม่จบเพียงเท่านั้น วันดีคืนดีกงล้อแห่งโชคชะตาก็ได้พัดพาให้พ่อของ Auro ที่ ณ ตอนนั้นเป็นนักการเมืองท้องถิ่นมาเจอกับ Auro จนได้ เรื่องของเรื่องคือที่งานโรงเรียนเขาเชิญนักการเมืองคนนี้ไปเป็นประธานเปิด งานและให้มีการเดินชมงานแสดงวิชาการของเด็กนักเรียน เจ้าหนู Auro ก็ส่งงานกับเขาด้วย แต่เป็นงานบ้าๆบอๆจากความขี้เกียจทำงานของตัวเอง คว้าอะไรได้ก็เอามาส่งแบบชุ่ยๆ (เห็นมั้ยว่าชีวิตเจ้าหนูนี่ไม่ได้ดูหดหู่น่าสงสารตรงไหนเลย) แต่คุณพ่อกลับมองว่างานชิ้นนี้ของเด็กคนนี้ช่างเยี่ยมยอดไปเลย เอกมโนโทจิ้นไปเองว่าเด็กเจ้าของชิ้นงานจะต้องวางคอนเส็ปท์อย่างงั้นอย่างงี้ อยากจะพบหน้าค่าตานัก แล้วทั้งสองคนพ่อลูกก็ได้พบหน้ากันโดยที่ต่างคนต่างไม่รู้ว่าคือสายเลือดเดียวกัน หลังจากที่แม่ Auro รู้ว่าพ่อลูกได้พบกันแล้วก็ค่อนข้างช็อคแต่ก็ยังปกปิดความลับนั้นไว้ไม่บอกลูกชาย อาาาาห์ สุดท้ายความลับจะแตกหรือไม่ นักการเมืองหนุ่มไฟแรงจะได้รู้หรือเปล่าว่าตัวเองมีลูกชายที่ไม่ค่อยสมประกอบ เขาจะยอมรับลูกได้มั้ย เจ้าหนู Auro จะรู้สึกอย่างไรที่ได้รู้ว่าคนๆนี้เป็นพ่อตัวเอง อันนี้เราให้ไปติดตามกันในหนังนะ ไม่มีวันยอมสปอยล์เด็ดขาด

Auro and dad
                                                                                                                      Source

สิ่งที่ดีงามสามโลกที่สุดในหนังเรื่องนี้คือการ cast ตัวแสดง กิมมิคแรกคือเอาคนแก่วัย 60 กว่ามาเล่นเป็นเด็กที่ป่วยโรคแปลกๆ มีลักษณะทางกายภาพแปลกๆ ทำให้ต้องแต่งหน้ากันนานมาก ทีมแต่งหน้า effect ทำงานหนักมากที่จะแปลงโฉมปู่อมิตาปให้ออกมาเป็นเด็กโพรจีเรียหัวโตแบบนั้นได้ และปู่เองก็อดทนมากเช่นเดียวกันที่จะต้องนั่งแต่งหน้านานแสนนานแบบนั้นทุกครั้งที่เข้าฉาก ทีมแต่งหน้านี่ได้ทีมจาก Tinsley Studio ที่มีผลงานหนังฝรั่งดังๆเยอะแยะมาทำให้เลยเชียวนะ เรื่องการแสดงของปู่ไม่ต้องพูดถึง สบายหายห่วง เราว่ายิ่งปู่แก่ขึ้นก็ยิ่งเล่นหนังดีขึ้นทุกเมื่อเชื่อวัน ดีกว่าตอนหนุ่มๆยุค Sholay หลายเท่าอะบอกตรงๆ กิมมิคที่สองคือเอาคนที่เป็นลูกในชีวิตจริงมาเล่นเป็นพ่อในหนัง ก็คือเอา Abhishek Bachchan ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของปู่แกเองมารับบทเป็นพ่อของเจ้าหนู Auro ในเรื่อง ดูแล้วเฮ้ย มันได้ มันใช่ น่ารักมากๆตอนที่สองพ่อลูกเต้นท่าลิงกังด้วยกัน ดูแล้วอบอุ่นในหัวใจเป็นบ้า ส่วนตัวชอบที่ Abhishek ได้เล่นบทดราม่าแบบนี้มากกว่านะ ปกติฮีจะรับเล่นหนังบู๊แอ็คชั่น ไม่ก็ตลกบ๊องไร้สาระ ซึ่งเราดูแล้วเบื่อมาก มาเล่นดราม่าแบบนี้ดีกว่าเยอะและจะได้พัฒนาฝีมือดีกว่าด้วย บทบาทของคุณแม่ Auro ก็ได้ Vidya Balan มารับไป เธอสวยแต่ไม่สวยเวอร์เกิน ดูเป็นคนฉลาดมีการศึกษาสมกับบทนักศึกษาแพทย์และหมอ เธอดูแกร่งและเข้มแข็งพอที่จะเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ลูกป่วยเป็นโรคแปลกๆด้วย

Auro's family
                                                                                                                         Source

อีกจุดนึงที่ชอบคือบทพูดในเรื่อง อาจจะเป็นจุดเล็กๆที่ไม่เป็นประเด็นสำคัญแต่เราชอบมากๆ มันเป็นตอนที่แม่ของ Auro รู้ว่าตัวเองท้องและไปสารภาพกับแม่ตัวเอง แม่ไม่ดุด่าว่ากล่าวหรือตบตีสักคำ สิ่งที่เธอทำคือถามว่าหนูจะเอายังไง จะเอาออกหรือเอาไว้แล้วแต่ลูกเลย ไม่ว่าจะตัดสินใจยังไงแม่คนนี้พร้อมที่จะอยู่เคียงข้างลูกเสมอ เราจะผ่านช่วงเวลานี้ไปด้วยกัน เราชอบบทตรงนี้มาก แม่ทุกคนควรจะเป็นให้ได้อย่างนี้เวลาที่ลูกสาวมาบอกว่าท้องทั้งๆที่ยังเรียนไม่จบ การโวยวาย ดุด่า ตบตี มันไม่ได้ช่วยอะไร รังแต่จะสร้างบาดแผลในใจและความร้านฉานเปล่าๆ ยายของ Auro ทำถูกแล้วละ

Auro's dad
                                                                                                                         Source

หนังยังเอาเรื่องความขัดแย้งทางการเมืองมาใส่ไว้ในเรื่องด้วยเพื่อถ่วงดุลน้ำหนักไม่ให้มันเศร้าหรือดราม่าครอบครัวจนเกินไป เราว่าตรงนี้เขาตัดสินใจถูกนะ มันทำให้เปลี่ยนอารมณ์ได้ดี และยังทำให้คนดูได้เห็นถึงชีวิตของพ่อ Auro ในความเป็นคนๆนึงด้วยว่าเขาเป็นคนแบบไหน มีวิธีการทำงานยังไง เป็นคนดีหรือไม่ดียังไงก็แล้วแต่คนดูจะตัดสินเอาจากซีนพวกนี้

                                                                                                                         Source

นอกจากข้อเสียข้อติที่เราไม่อาจหาได้อย่างชัดเจนแล้ว Paa ยังทำเราเสียน้ำตาตอน end credit อีกจ้า มันจะมีเพลงประกอบเพลงนึงที่เราไม่แน่ใจว่าเขาให้ปู่ร้องเองหรือเปล่า แต่เสียงมันก็คล้ายๆเสียง Auro ในเรื่องอยู่แหละนะ (แต่ก็ไม่แน่ใจอีกว่าปู่จะพากย์เสียงเอง เพราะเสียงจริงปู่ทุ้มใหญ่แต่เด็ก Auro เสียงหนีบๆ) เป็นเพลงที่ร้องให้พ่อ (paa แปลว่าพ่อ) เราดูแบบมีซับอังกฤษ ความหมายของเพลงและเสียงร้องสั่นๆของเด็กที่ป่วยเป็นโพรจีเรียมันทำให้น้ำตาเราไหลออกมาเองโดยไม่รู้ตัวเลย

สำหรับเรา Paa คือหนังอินเดียที่ดีมากอีกเรื่องนึงแต่กลับไม่ค่อยมีใครพูดถึงหรือหยิบยกเอามาแนะนำกัน เรานี่แหละเลือกที่จะหยิบมาพูดถึงในวันนี้ เพราะมันเป็นหนังที่ดูแล้วอบอุ่นหัวใจ ลุ้น และเอาใจช่วยไปกับความแสบๆคันๆของเจ้าหนู Auro และทิ้งท้ายด้วยคราบน้ำตาจางๆหลังหนังจบ




Monday, 2 May 2016

Ki & Ka

 
อย่างที่เรามักจะชอบพูดไว้เสมอว่าเราติดใจหนังอินเดียตรงที่หนังอินเดียมักมีประเด็นในการนำเสนอที่ไม่เหมือนใคร หลายๆครั้งก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่หรือเรื่องใหญ่อะไรเลย ตรงกันข้ามกลับเป็นประเด็นง่ายๆใกล้ๆตัวที่มีอยู่แล้วในชีวิตประจำวันของเราทุกคนแต่เราไม่เคยสังเกตหรือจับเอามันมาขบคิด ในครั้งนี้ก็เหมือนกัน เมื่อวันที่ 1 เมษาที่ผ่านมาเราได้ไปดู Ki & Ka หนังที่นำแสดงโดย Arjun Kapoor และ Kareena Kapoor Khan มา ไปดูในวันแรกและรอบแรกที่หนังเข้าเลยนะเพราะเป็นหนังที่อยากดูมากๆ เนื้อหาของหนังจับเอาประเด็นของบทบาทคู่รักหญิงชายตามที่สังคมคาดหวังมานำเสนอ แต่เลือกที่จะเสนอในมุมกลับว่าถ้าหากบทบาทและหน้าที่ของคู่รักหญิงชายสักคู่ มันตรงกันข้ามกับความคาดหวังของผู้คนในสังคมละ มันจะเกิดอะไรขึ้นได้บ้าง

                                                                  Source


เริ่มเรื่องที่ทั้งพระเอกนางเอกของเราพบกันบนเครื่องบิน ทั้งสองคนดูจะปิ๊งๆกันแต่แรกแล้วมั้งแต่นางเอกไม่ยอมรับ บอกแค่ว่ารู้สึกพระเอกเป็นคนแปลกๆดีเลยอยากจะติดตามต่อว่าจะเป็นคนแบบไหน ติดตามกันไปมาเลยรู้ว่าพระเอกไม่ชอบที่จะออกไปทำงานนอกบ้าน มีความฝันอยากเป็นแบบแม่ของตัวเองคือเป็นพ่อบ้านอยู่กับบ้าน ดูแลบ้านและอาหารการกินในขณะที่เมียออกไปทำงาน ส่วนนางเอกเองก็ทำงานฝ่ายการตลาดและกำลังรุ่งซะด้วย พระเอกเลยรู้สึกว่าเราสองคนช่างเหมาะเจาะกันก็เลยขอแต่งงานมันซะเลย พอแต่งไปแล้วทั้งคู่ก็ต้องเผชิญกับปัญหาที่มันเกิดจากความคาดหวังของสังคมที่มีต่อบทบาทของชายหญิงในชีวิตคู่ ทั้งคำถามความสงสัยล้วนแต่ประดังประเดกันเข้ามา นอกจากนี้เมื่อฝ่ายชายเริ่มมีความป็อบปูล่าร์มากขึ้น ความรู้สึกฝ่ายหญิงที่เหมือนจะเป็นช้างเท้าหน้ามาตลอดก็เริ่มมีอาการสั่นคลอนให้เห็น ซึ่งทั้งสองคนก็ต้องจัดการกับปัญหาเหล่านี้ไปตามเรื่องตามราว

                                                                         Source
ที่อยากจะชมออกนอกหน้ามากๆเลยก็คือการ cast ตัวแสดง กับบทผู้ชายวัย 30 โดยประมาณที่ไม่มีความทะเยอทะยานในการมีตำแหน่งหน้าที่การงานใหญ่โตนอกบ้านแต่กลับมีใจฝักใฝ่ยกย่องการเป็นแม่บ้านที่อยู่แต่กับบ้านเพื่อดูแลบ้านหุงหาอาหาร บทนี้ในบรรดาดาราบอลลีวู้ดชายวัยไล่เลี่ยกันกับบทเรายังไม่เห็นใครที่จะเหมาะไปกว่าหมีชุน (ติ่งอินเดียเรานิยมเรียก Arjun Kapoor แบบนี้จ้ะ) อีกแล้ว คือมันใช่มากๆอะ บทนี้ไม่สามารถจะเป็นของคนอื่นไปได้เลยจริงๆ นึกไม่ออกว่าถ้าเอาคนอื่นมาเล่นมันจะออกมาแบบไหน ต้องหมีชุนคนเดียวเท่านั้นเลย ในส่วนของ Kareena นั้นตอนแรกเราออกจะตกใจอยู่หน่อยๆที่มีข่าวว่าสองคนนี้รับเล่นหนังคู่กัน ด้วยอายุจริงของนางที่แก่กว่าหมีชุนหลายปีอยู่ 5-7 ปีนี่ละจำไม่แม่น เราเลยกลัวว่ามันจะทำให้เกิดความรู้สึกเป็นเจ๊กินเด็กหรือเปล่า ถ้าประเด็นหนังเองมันว่าด้วยความเป็นเจ๊กินเด็กก็แล้วไป ถือว่า cast มาได้ปังจริงๆ แต่เอาจริงก็ไม่ขนาดนั้น ตามบทแล้วนางเอกแก่กว่าพระเอกแค่ 2 ปี แต่ที่ยังทำให้เราชอบได้มากคือคาแร็คเตอร์ของนางเอกที่เป็นสาวบ้างาน ไม่ได้สนใจความรักและการสร้างครอบครัวเท่าไหร่ นางอาการหนักขนาดที่มองว่าการท้องคือชีวิตพัง หน้าที่การงานที่เพียรสร้างมาจะจบสิ้นเพราะท้องเด็กแค่คนเดียว (ดูตอนแรกก็สะพรึงมาก คือตัวเราเองไม่คิดมีลูกนะยังตกใจกับรีแอ็คชั่นนางเอกตอนคิดว่าท้องได้มากมาย) เราไม่คิดว่าดาราหญิงรุ่นราวคราวเดียวกันนี้จะมีใครเหมาะสมกว่าบทมากไปกว่า Kareena อีกแล้ว ทั้งพระเอกนางเอกคือใช่มาก

                                                                                         Source

อีกจุดที่ชอบเลยคือการแทรกเอาความเป็นไปในโลกปัจจุบันเข้าไปใส่ในหนังได้ดี ตัวอย่างก็เช่นการที่พระเอกกับนางเอกเลือกที่จะมีชีวิตคู่แบบสลับบทบาทหญิงชายจากความคาดหวังของสังคม มันเลยทำให้อยู่ๆฝ่ายชายเป็นที่ป็อบปูล่าร์ขึ้นมาหลังจากข่าวแพร่สะพัดออกไป จนทำให้เขาได้รับเชิญไปพูดในงาน Ted Talk รวมทั้งได้งานพิธีกรรายการทำอาหารและได้เป็นพรีเซนเตอร์น้ำมันพืช ส่วนแม่นางเอกทำงานในองค์กรอิสระอะไรสักอย่างที่เคลื่อนไหวในสังคม แถมขุ่นแม่ยังบอกนางเอกด้วยว่าต้องมีเซ็กซ์ก่อนที่จะแต่งงานนะ โหววว ขุ่นแม่เริ่ด ถึงไอ้เนื้อเรื่องส่วนนี้จะไม่ใช่อะไรที่เป็นประเด็นมากมายเท่าไหร่แต่เรา รู้สึกว่ามันสมจริงสมจังที่จะเป็นส่วนเติมเต็มดีอะ รู้สึกมันเป็นการเสริมเสน่ห์ให้หนังอย่างบอกไม่ถูก รวมทั้งมุกตลกเกี่ยวกับเรื่องบนเตียงด้วย ปกติพอฝ่ายชายเริ่มมูฟเข้ามาใกล้ๆเป็นสัญญาณ ฝ่ายหญิงก็จะแกล้งบ่นปวดหัวนั่นนี่อิดออด ในหนังนี่กลับกันเลยจ้า คุณนางเอกมาตุแง้วๆใส่พระเอกของเราก่อน แล้วฮีก็บ่นว่าปวดหัวนั่นนี่ เฮ้ย มันน่ารักไปอีกแบบอะ ดูแล้วอมยิ้มได้เลย อ้อๆ แล้วเพลงปิดท้ายมีให้หมีชุนใส่รองเท้าส้นสูงสีแดงด้วยนะ ซึ่งเป็นที่รู้กันว่ารองเท้าส้นสูงคือสัญลักษณ์แห่งความเฟมินีน แถมสีแดงสดเข้าไปอีก นับถือฮีมากที่กล้าใส่ แถมใส่เต้นด้วย บอกได้คำเดียวว่า "น่ารักอะ"

                                                                                         Source

แต่สิ่งที่ดีที่สุดของหนังเรื่องนี้คงหนีไม่พ้นบท หลายๆคนอาจจะรู้สึกว่ามันธรรมดานะกับการที่ชีวิตคู่ของชายหญิงคู่นึงจะมีฝ่ายหญิงที่ออกไปทำงานหาเงินส่วนฝ่ายชายอยู่บ้านดูแลบ้านและลูก แต่เอาจริงๆแล้วเราไม่ค่อยรู้กันหรอกว่าคนคู่นั้นเขาจะต้องผ่านความกดดันที่มาจากความคาดหวังของสังคมยังไงบ้าง เกาะผู้หญิงกิน? แมงดา? ไม่มีน้ำยาหาเลี้ยง? ผู้หญิงเป็นช้างเท้าหน้า? ผู้หญิงอวดเบ่งวางอำนาจ? คำถามที่ยิงมายังคนทั้งคู่ยังมีได้อีกร้อยแปดเลยนะ แต่เรามักจะลืมกันไปว่าคู่ที่มีแบบแผนที่แตกต่างออกไปเขาอาจจะต้องเผชิญกับสิ่งนี้ และพวกเราบางคนนี่แหละก็เคยตั้งคำถามในใจเบาๆเหมือนกัน (บางคนก็ไม่เบาเพราะเล่นจับกลุ่มเมาท์กันเป็นทีมเลยคร่าบ) เวลาที่เราเห็นคู่รักที่เป็นแบบในเรื่องนี้ หนังเลือกที่จะตอกย้ำประเด็นที่ว่าสังคมจะไม่ค่อยยอมรับและตั้งคำถามกับผู้ชายที่ไม่อยากจะมีชีวิตการทำงานนอกบ้านโดยการให้พ่อของพระเอกเป็นคนก่นด่าลูกชายเสียเอง ตัวพ่อนี่ด่าถึงขนาดที่ว่าให้ก้มดูที่หว่างขาสิว่ายังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า เฮ้ย มันแรงมากเลยนะ ลำพังคนในสังคมจะติฉินนินทายังไงว่าเกาะเมียกินหรือไม่มีน้ำยาหาเงินก็แล้วไปเถอะ ยังไงมันก็คนอื่น แต่นี่พ่อตัวเองเลยนะถามลูกชายแบบนี้ แสดงให้เห็นว่ามันไม่ใช่ประเด็นเล็กๆเลย ลองคิดถึงเป็นตัวเองดูก็ได้ อ้ะ ถ้าคุณเป็นผู้หญิงแล้วมีแฟนที่เป็นแบบพระเอกในเรื่องนี้เด๊ะ (ฮีจบ mba ด้วยซ้ำนะแต่พอใจที่จะเป็นแม่บ้าน เอ้ย พ่อบ้าน) คุณจะอธิบายพ่อแม่และญาติผู้ใหญ่ฝ่ายคุณยังไง ไหนจะเพื่อนๆอีก แฟนเพื่อนในกลุ่มเป็นนี่เป็นนั่น แฟนอินั่นจะเรียนโรงเรียนเสธ. แฟนอิโน่นเป็นอาร์ทไดเร็คเตอร์ แฟนอินู่นเป็นที่ปรึกษากฎหมาย แฟนอี...เปิดร้านชาบูแถวซอยอารีย์ ส่วนแฟนฉันพอใจจะเป็นพ่อบ้าน คุณจะสามารถพูดบอกใครต่อใครเหมือนแม่งไม่มีอะไรเลยได้จริงๆน่ะเหรอ อ้ะ ส่วนถ้าคุณเป็นผู้ชายที่คิดเหมือนอิตาพระเอกนี่ คุณจะกล้าขอผู้หญิงแต่งงานมั้ย จะบอกพ่อแม่ฝ่ายหญิงยังไงว่าแต่งไปแล้วลูกสาวคุณหาเงินเข้าบ้านเป็นหลักนะฮะ ส่วนตัวผมนั้นจะอยู่บ้านปัดกวาดเช็ดถู ทำกับข้าวอร่อยๆไว้คอยท่าคุณเธอหลังเลิกงาน คุณกล้ายืดอกบอกจริงๆเลยหรือเปล่า เราพนันได้เลยว่าไม่มีใครสามารถพูดเรื่องนี้ออกไปได้อย่างราบรื่นเหมือนไม่มีอะไรแน่นอน ทั้งหมดนี้เป็นเพราะค่านิยมและความคาดหวังของสังคมที่มีต่อบทบาทหน้าที่ของหญิงและชายในชีวิตคู่มันกดทับพวกเราเอาไว้มานาน นานมากจนเรารู้สึกว่ามันเป็นปัญหาถ้าเราเลือกจะทำในทางตรงกันข้าม หนังนำเสนอประเด็นนี้ได้เป๊ะๆแบบตีแสกหน้าเลย หนังพยายามบอกกับคนดูว่าสิ่งที่คู่รักต้องเผชิญจากผู้คนรอบข้างหากจะเลือกมีชีวิตแบบนี้ยังไม่สำคัญเท่าความภูมิใจที่มีในตัวกันและกัน แม้ว่าฝ่ายหนึ่งจะหาเงินได้มากกว่าขณะที่ฝ่ายหนึ่งทำงานบ้านและกับข้าวอยู่ที่บ้านทุกวันก็ตาม

                                                         Source

เหมือนจะชมมากเลยใช่มั้ย แน่นอนว่าข้อเสียก็มี เราว่าพระเอกกับนางเอกดูรักกันง่ายไป นับจากที่เจอกันไปถึงตอนแต่งงานมันเหมือนใช้เวลาไม่ถึงครึ่งปีอะ คือถ้าเป็น arranged marriage จะไม่แปลกใจเลยไง แต่นี่ก็เลือกเองรักเอง แต่เฮ้ย รักกันไวไปมั้ย คิดว่าพร้อมแล้วเหรอกับคนๆนี้ ถ้าหนังจะทำแบบโง่ๆเลยโดยการขึ้น caption ว่าผ่านไปแล้ว .... เดือน หรือเวลาผ่านไป 1 ปี มันจะดูดีกว่านี้มากแม้จะเป็นวิธีที่อีเดียทพอสมควรก็ตาม อีกจุดนึงที่จะติก็คือการ tie-in สินค้า ไอ้สกูตเตอร์ไฟฟ้าตอนนี้คงฮิตมากในอินเดียแหละมั้ง แล้วอิแบรนด์นี้คงเป็นสปอนเซอร์รายใหญ่ หนังเลยใส่บทว่าลุงของพระเอกให้เป็นของขวัญ ฮีเลยพามันติดตัวไปใช้ด้วยทุกที่ ตอนเครียดก็ขับออกมาเพื่อขี่วนไปวนมาในลักษณะเดียวกับเวลาคนเครียดแล้วเดินวนไปวนมาน่ะ คือดูแล้วมันแบบ เฮ่ย มึงไม่ต้องใส่อีสกูตเตอร์มาในหนังมากขนาดนี้ก็ได้มั้ง มันเห็นเยอะมาก รู้สึกว่าน่าจะล้างสมองให้คนอยากได้ตามได้ผลจริงๆเลยอะ ถ้าราคามันพอๆกับไอโฟนนี่คนคงซื้อกันเยอะแล้วหลังจากดูหนังนี่จบ

                                                                                         Source

ขอวกกลับมาที่หมีชุนนิดนึงนะ ส่วนตัวคิดว่าเรื่องนี้เป็นการแสดงของฮีที่เราชอบที่สุดแล้วอะ (ก่อนหน้านี้จะเป็นจากเรื่อง 2 States) เรารู้สึกมาตลอดว่าเขาไม่ใช่คนมีฝีมืออะไรมากมายแต่ก็ไม่ถึงกับกากจนต้องด่าบ่อยๆ แค่คิดว่าเขายังหาสไตล์ที่ชัดเจนของตัวเองไม่เจอมากกว่า จะบู๊ไปเลยก็ไม่ใช่ ไม่ได้บู๊เก่งน่าประทับใจอะไรขนาดนั้น จะเป็นพระเอกนักรักเล่นหนังรักหวานๆก็ยังไม่อิน หรือจะฮาจะตลกตลอดเวก็ยังไม่ได้อีก อาจจะเพราะความที่เราอินมากกับหนังเรื่องนี้หรือเปล่าไม่รู้ เราคิดว่าบทที่หมีชุนเหมาะมากต้องประมาณนี้ละ ไม่บู๊ ไม่ฮาก๊าก แต่เป็นพระเอกที่ถ่ายทอดความเป็นผู้ชายแห่งยุค post modern ได้ดี (post modern คืออะไรตามไปดูได้ที่นี่) ผู้ชายแบบที่กล้าจะทำอะไรที่แหวกขนบหรือฉีกแบบแผนเหมือนกับบทใน Ki & Ka นี่แหละ ไม่ใช่ผู้ชายที่บู๊แหลกแมนถึกแบบยุคบอลลีวู้ดเฟื่องฟู แล้วก็ไม่ใช่ผู้ชายนักรักอย่างในหนังยุค 90 ด้วยเหมือนกัน บทบาทประมาณคนหนุ่มไฟแรงที่ทำ start up แล้วประสบปัญหาเพื่อนหักหลังเอย คู่แข่งขโมยไอเดียเอย และต้องฝ่าฟันให้สำเร็จโดยลำพังอะไรทำนองนี้จะอินมาก บทพระเอกโลกใหม่ที่ไม่ขายความเป็นนักบู๊และนักรักน่าจะเหมาะกับหมีชุนที่สุด อันนี้ความเห็นส่วนตัวนะ ใครคิดเห็นยังไงก็เมนท์บอกกันได้

สรุปแล้วหนังเรื่องนี้อยากให้คนที่มีแนวความคิดชอบตั้งคำถามกับค่านิยมหรือกรอบประเพณีเดิมๆได้ลองดูกัน (อีพวกที่เป็นแฟนคลับรายการคิดเล่นเห็นต่างกับคำผกาและเคน-นครินทร์นี่สมควรดู) ดูแล้วน่าจะนำไปขบคิดอะไรต่อยอดได้ไม่มากก็น้อยอะนะ พวกพ่อบ้านใจกล้าจะชวนกวางน้อยมาดูด้วยก็น่าจะได้อรรถรสไปอีกแบบ ดูแล้วไปเถียงกันต่อว่าหน้าที่งานบ้านควรจะเป็นของใครหรือควรจะแบ่งๆกันทำตามความถนัดดี แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม Ki & Ka บอกให้เรารู้ว่าถ้าคนสองคนรักกันจริง เสียงนกเสียงกาจากสังคมรอบข้างก็ไม่มีทางทำให้หมดรักกันได้แน่นอน