Saturday, 4 June 2016

Barfi

ถ้าเราจะพูดถึงหนังอินเดียยุคใหม่ที่เคยได้มีชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในสาขาหนังภาษาต่างประเทศแล้วละก็ ยังไงก็ต้องนึกถึง Barfi เป็นเรื่องแรกเลย และไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นหนังอินเดียอีกเรื่องที่ได้รับความนิยมค่อนข้างมากในหมู่คนไทยที่ไม่ใช่แฟนหนังอินเดียแต่แรกเริ่มด้วย

Barfi
                                                             Source


Barfi เป็นหนังบอลลีวู้ดที่ว่าด้วยเรื่องราวความรักในยุค 70 ของชายใบ้จอมทะเล้นกับหญิงสาวสวยลูกคุณหนูและสาวเอ๋ออีกหนึ่งนาง เรารู้ว่าหลายๆคนประทับใจกับวิวสวยๆของดาร์จีลิ่ง ประทับใจกับเพลงประกอบที่สวยงาม รวมทั้งประทับใจกับความรักของหนุ่มใบ้และสาวเอ๋อด้วย

                                                                                        Source

เรื่องมันมีอยู่ว่า Shruti ที่รับบทโดย Illeana D'Cruz ได้ย้ายตามพ่อแม่ไปที่ดาร์จีลิ่งและได้พบกับหนุ่มใบ้จอมทะเล้นเจ้าถิ่นที่ชื่อ Barfi รับบทโดย Ranbir Kapoor ทั้งสองคนพบกันและ Barfi ก็ตกหลุมรัก Shruti ตั้งแต่แรกเห็น พยายามจีบอยู่สักพักสาวเจ้าก็มีใจ แต่ด้วยความที่เป็นใบ้ทางครอบครัวฝ่ายหญิงเลยไม่ยอมรับและจริงๆแล้วฝ่ายหญิงมีคู่หมั้นคู่หมายอยู่ก่อนแล้วด้วย ในเมื่อครอบครัวไม่ยอมรับและ Barfi ก็ทำอะไรไม่ได้ Shruti จึงตกลงแต่งงานไปตามกำหนดเดิมและย้ายเมืองไปใช้ชีวิตกับสามี

Priyanka as Jhilmil
                                                                                                                         Source
จากนั้น Jhilmil สาวเอ๋อที่รับบทโดย Priyanka Chopra ก็กลับเข้ามาในชีวิตของ Barfi อีกครั้ง คล้ายๆว่าจะเป็นเด็กที่โตมาด้วยกันนี่แหละทำให้เกิดความผูกพันหรือยังไงไม่ทราบได้ สักพัก Barfi ไปทำผิดอะไรสักอย่างในเมืองที่ Shruti ย้ายไปอยู่ เธอจึงช่วยเป็นพยานให้และพยายามจะประกันตัวเขาออกมา เธอไม่เคยลืมหนุ่มใบ้ที่เธอรักเลย เขาเองก็เหมือนจะตื่นเต้นดีใจได้สักพัก ทั้งคู่จึงตัดสินใจใช้ชีวิตด้วยกัน แต่สุดท้ายสาวเอ๋ออย่าง Jhilmil ก็เข้ามาแทรก จน Shruti ค่อยๆรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินเข้าไปทุกขณะ และลงท้ายที่หนุ่มใบ้กับสาวเอ๋อแต่งงานกัน

Jhilmil and Barfi
                                                                                                                         Source

ขอชมก่อนเลยเพราะเดี๋ยวจะบ่นอีกยาว การแสดงของทุกคนเยี่ยมมาก การที่คนปกติจะเล่นเป็นคนพิการไม่ว่าในรูปแบบใดๆนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะ Priyanka ที่ปกติเป็นถึงนางงามโลกแต่ต้องมาเล่นเป็นคนเอ๋อ ทั้งเสื้อผ้าหน้าผม กิริยาท่าทางต้องเอ๋อให้หมด ดูไม่จืดเลยละ ถ้าให้พูดตรงๆแรงๆตามสไตล์เราก็คือดูแล้วอนาถลูกตา ยอมรับเลยว่าตอนดูหนังเรื่องนี้ฉากที่เธอโผล่มาเราไม่ค่อยกล้ามองเต็มตาเท่าไหร่ รับไม่ค่อยได้ ซึ่งนับว่าเธอตีบทแตกเลยนะ Ranbir เองก็เจ๋งไม่แพ้กัน นี่เป็นหนังเรื่องแรกของเขาที่เราดู เราทึ่งนะ รู้สึกว่าพระเอกคนนี้มีฝีมือมาก เล่นเป็นคนใบ้แต่ทะเล้นได้อย่างน่ารักน่าหยิกเป็นบ้า จุดเด่นของการแสดงจึงอยู่ที่ความเป็นหนังเงียบถึง 80% นอกนั้นบทพูดจะมีก็ที่บทของ Shruti และตัวประกอบคนอื่นๆซะมากกว่า ในส่วนของ Illeana เองก็สวยหยดสะกดสายตาเรามากๆ เห็นฉากแรกที่เธอโผล่มาเราก็ตกหลุมรักเธอไปพร้อมๆกับพระเอกเลยละ ผิวเข้มนิดๆ ผอม ตาคม สวยบาดใจที่สุด

Illeana as Shruti
                                                                                                                         Source

อีกจุดที่ไม่พูดถึงไม่ได้คือวิว ดาร์จีลิ่งเป็นเมืองที่สวยงามมาก รู้สึกถึงอากาศหนาวๆเย็นๆคลออยู่ตลอดเวลา อยากออกไปขี่รถเล่นแบบพวกเขาบ้างจัง เพลงประกอบก็ทำได้ดีมาก สมกับอินเดียในยุค 70 เป็นอย่างมาก แม้ว่าเราจะเกิดไม่ทันยุคนั้นและไม่ใช่คนอินเดียแต่ดนตรีที่เลือกใช้มันมีความสากล ไม่ได้ฟังเป็นอินเดี๊ยอินเดียจนคนรุ่นใหม่อาจจะรู้สึกผงะได้ เสื้อผ้า หน้าผมก็เซ็ทออกมาได้ดี ดูย้อนยุคสมจริงสมจังดีและเหมาะกับบุคลิกของตัวละครด้วย

Barfi marriage
                                                                                                                         Source

แต่เชื่อมั้ยว่าเราไม่ชอบพล็อตเรื่องเลย ใครๆเขาดูแล้วชอบกันแต่เรากลับรู้สึกแย่ เหมือนเรารับไม่ได้อะที่สุดท้ายคนสวยแพ้ยัยเอ๋อ พระเอกนั้นถึงจะเป็นคนใบ้แต่ก็แค่ใบ้มั้ยอะ ทำไมถึงต้องเลือกคนที่พิการหนักกว่าตัวเองด้วย ชีวิตจะเป็นไปยังไงนึกไม่ออกเลย เห็นทุกอย่างมันเป็นแบบนั้นแล้วเราหงุดหงิดบอกไม่ถูก เรารู้สึกว่า Shruti รัก Barfi จริงๆแต่ Barfi น่ะแค่หลงรูปเธอเท่านั้น สุดท้ายก็เลือกรักสาวเอ๋อแทนด้วยความผูกพันหรืออะไรก็ไม่รู้ เราเดาไม่ถูก อาจเพราะเคยโตมาด้วยกันหรือเพราะเข้าใจในความขาดความพิการของกันและกันงั้นเหรอ ดูแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนใจโฉดใจร้ายมากเลยมีอาการที่ไม่พอใจที่สาวเอ๋อปาดหน้าเค้กสาวสวยไปได้ บางทีก็ย้อนมองตัวเองนะ คนเป็นเอ๋อไม่มีสิทธิ์มีคู่รักหรือมีความรักเหรอ คนที่พิการน้อยกว่าไม่มีสิทธิ์เลือกเอาคนที่พิการมากกว่ามาเป็นผัว/เมียงั้นเหรอ มันก็ไม่ใช่ แล้วทำไมเราถึงรู้สึกว่านางเอกคนสวยเป็นผู้แพ้ ทำไมเราถึงใจร้ายมองว่าพระเอกมีทางเลือกที่ดีกว่านี้แล้วทำไมยูไม่เลือก ความรักและชีวิตคู่จำเป็นที่จะต้องสื่อสารกันรู้เรื่องจริงๆน่ะเหรอ ต้องสามารถคุยเมาท์ ถกเถียง แลกเปลี่ยนทัศนคติต่อเรื่องต่างๆกันได้อย่างเข้าใจเท่านั้นเหรอ คนใบ้คนนึงกับคนเอ๋ออีกคนสื่อสารกันลำบากก็อยู่ไปแบบรอวันแก่เน่าตายไปเองสิ แบบนั้นน่ะเหรอที่เราต้องการให้เป็น ความรักและชีวิตคู่น่ะให้คนที่เขาสามารถสื่อสารส่งภาษากันเข้าใจได้เขามีกันเถอะวะ ใครทำไม่ได้ก็อย่ามีมันเลยชีวิตคู่น่ะ เราเป็นคนใจแคบที่มองความรักด้วยแง่มุมเดียวแบบนี้จริงๆน่ะเหรอ

แม้เราจะไม่ชอบพล็อตของหนังอย่างมาก มากซะจนไม่อาจจะพูดว่าชอบหนังเรื่องนี้ได้เต็มปาก แต่เรากลับชอบที่พล็อตของหนังเรื่องนี้สื่อถึงชีวิตอันไม่สมบูรณ์แบบจนทำให้เราต้องย้อนมองตัวเองและตั้งคำถามกับความคิดจิตใจของตัวเองมากขึ้น แม้ว่าเนื้อเรื่องจะขัดใจเราเป็นที่สุด แต่คุณค่าบางอย่างของหนังกลับทำงานต่อจิตใจของเราอย่างน่าประหลาด กลายเป็นว่ามันช่วยบำบัดและเยียวยาความคิดบิดๆเบี้ยวๆที่มองความรักด้านเดียว มองความรักจากมุมมองของตัวเองที่คิดว่าแบบนี้แหละคือความรักที่ทุกคนควรจะมีควรจะเป็นหรือน่าจะต้องอยากมีและอยากเป็นแบบนั้น โดยที่เราลืมไปว่าความเพอร์เฟ็คท์ของเราไม่ใช่ความเพอร์เฟ็คท์ของใครๆ และความเพอร์เฟ็คท์ของแต่ละคนนั้นย่อมไม่มีวันจะเหมือนกันด้วย




Friday, 3 June 2016

3 Idiots

ถ้าจะให้พูดถึงหนังอินเดียที่เราคิดว่ามันเลอค่า สนุก ได้แง่คิด และเป็นหนังที่น่าจะแนะนำให้คนอื่นดู หนังเรื่องนั้นคงจะหนีไม่พ้น 3 Idiots แน่นอนเลย และมันก็จัดเป็นหนังเรื่องนึงที่คนไทยที่เริ่มเปิดใจให้หนังอินเดียมักจะหามาดูกันเป็นเรื่องแรกๆอีกด้วย อย่างน้อยๆก็เท่าที่เราเจอมาจากสังคมพันทิปละนะ เราคิดว่าหลายๆคนคงได้อ่านรีวิวของหนังเรื่องนี้กันไปแล้วไม่มากก็น้อย แต่เท่าที่เราผ่านตามาส่วนมากจะเป็นรีวิวจากคนที่ไม่ได้เป็นติ่งอินเดียแต่เดิมเสียมากกว่า เอาละ วันนี้อยากให้ติ่งอินเดียด้วยกันและคนอื่นๆได้ลองอ่านรีวิว 3 Idiots จากคนที่เป็นติ่งอินเดียอย่างเราบ้าง

                                                         Source

เนื้อหาคร่าวๆของ 3 Idiots นั้นพูดถึงชีวิตของเด็กหนุ่มวัยมหาลัย 3 คนที่เข้าไปเรียนในสถาบันด้านวิศวกรรมศาสตร์ชื่อดังของอินเดีย ทั้งสามคนมีแนวทางชีวิตที่แตกต่างกันอย่างชิ้นเชิง เริ่มจาก Farhan Qureshi รับบทโดย R Madhavan คนถัดมาคือ Raju Rastogi ที่รับบทโดย Sharman Joshi และคนสุดท้าย Rancho หรือชื่อจริงว่า Ramaldas Chanchad รับบทโดย Aamir Khan หรือพี่มีร์ของพวกเราชาวติ่งนั่นเอง และทั้ง 3 หน่อนี้ก็กลายมาเป็นเพื่อนรักกันในตลอดระยะเวลาของการเรียนในสถาบันแห่งนี้ เริ่มแรกเลยเขาเจอกับอาจารย์ใหญ่จอมโหดที่พวกเขาขนานนามว่าไวรัส รับบทโดย Boman Irani ที่ก็เป็นพ่อของสาวสวยนักเรียนแพทย์อย่าง Pia นางเอกของเรื่องที่รับบทโดย Kareena Kapoor Khan และได้เจอเพื่อนเด็กเรียนที่ออกจะเห็นแก่ตัวแถมชอบปล่อยปุ๋งกลิ่นร้ายกาจอย่าง Chatur รับบทโดย Omi Vaidya


บอกตรงๆว่าหนังเรื่องนี้ไม่รู้จะหาอะไรมาชมดีเพราะมันชมได้ทุกส่วนเลยจริงๆ เลือกจุดที่จะชมไม่ถูก อันดับแรกที่นึกถึงคือการตีแผ่ปัญหาการศึกษาในโลกยุคปัจจุบันได้ดีมาก ความรู้คืออะไร เราเรียนกันไปทำไม วิธีการเรียนที่เราใช้อยู่ในปัจจุบันนั้นมันใช่แล้วเหรอ ทั้งฉาก ทั้งบทสนทนาทำออกมาได้ดีมาก กลั่นออกมาจากสถานการณ์จริงของชีวิตคนที่เคยเป็นนักเรียนทั้งสิ้น ฉากที่เราโดนมากๆเลยคือตอนที่ Rancho เขียนคำสองคำบนกระดานแล้วให้ทั้งห้องรวมทั้งไวรัสเปิดหาความหมาย อีฉากนี้แม่งชีวิตจริงเราเลย สมัยเราม.ปลายเราเรียนศิลป์ฝรั่งเศส มันจะมีอาจารย์คนเบลเยียมคนนึงชอบให้ทุกคนแข่งกันตอบ ใครยกมือแล้วตอบได้ก็จะจดเป็นคะแนน เพื่อนๆทุกคนล้วนแต่ยกมือด้วยความกระหายคะแนนแย่งกันตอบ มีแต่เราที่นั่งเบื้อใบ้ รู้สึกเหมือนอยู่ท่ามกลางฝูงซอมบี้กระหายเลือดเพราะเราไม่ได้ชอบเรียนฝรั่งเศส (จริงๆอยากเรียนภาษาอื่นที่ไม่มีที่ไหนเขาสอนกันในม.ปลายเลยและเรียนเลขไม่ไหว ก็ต้องจำใจเรียนฝรั่งเศสไปวันๆ) เราไม่มีความรู้สึกตื่นเต้นอยากรู้อะไรทั้งนั้น เข้าเรียนให้มันจบๆไป นานๆทีเราจะเฟคยกมือบ้าง ยกช้าไม่ให้เขาเรียกเพราะเรียกไปก็ไม่รู้จะเอาอะไรไปตอบเขา ยกกันให้คนอื่นไม่มองว่าทำไมอินี่ประหลาดไม่อยากได้คะแนนหรือไงไปอย่างงั้นเอง เราสงสัยมาตั้งแต่ตอนนั้นแล้วว่าเพื่อนๆมันอยากเรียนรู้จริงๆ ตื่นเต้นกับสิ่งใหม่จริงๆ หรือทำเพราะมีคะแนนมาล่อใจกันแน่ บทของ 3 Idiots นี่ตีแสกหน้าทั้งครู นักเรียน ผู้ปกครอง และบุคลากรทุกแขนงในแวดวงการศึกษาได้ดีจริงๆ โดยเฉพาะในบ้านเรา และปัญหาคลาสสิคอีกอย่างที่หนังพูดถึงก็คือการบังคับให้ลูกเรียนในสิ่งที่พ่อแม่คิดเอาเองว่าดี ทั้งๆที่ลูกอาจจะทำสิ่งอื่นได้ดีกว่ามากๆก็ได้ ประเด็นนี้ไม่รู้จะต้องพูดกันปากเปียกปากแฉะอีกกี่รอบพ่อแม่บางพวกถึงจะเข้าใจ

Farhan Rancho Raju
                                                                                                                     Source         

ส่วนถัดมาที่ชอบคือการเฉลี่ยน้ำหนักประวัติของตัวละครเพื่อนรักทั้ง 3 ได้เป็นอย่างดี ถึงแม้เราจะดูกันออกว่าพี่มีร์คือพระเอกของเรื่องนี้ แต่เราจะไม่รู้สึกเลยว่าบท Farhan กับ Raju ดูด้อยหรือมีความสำคัญน้อยกว่า ที่สำคัญกว่านั้นเราชอบการ cast ด้วย เรารู้สึกว่าหน้าตาและบุคลิกของตัวละคนมันเหมาะกับดาราที่เลือกมาแสดงมากๆ มันเหมาะเจาะลงตัวไปหมด คนอย่าง Farhan ที่อยากเป็นช่างภาพชีวิตสัตว์ป่ามากกว่าจะเรียนวิศวะมันจะต้องมีรูปพรรณสัณฐานแบบ R Madhavan นี่แหละ มันไม่ควรเป็นแบบอื่น และนักศึกษาที่มาจากครอบครัวฐานะไม่สู้ดีนักจึงแบกรับแรงกดดันไว้มากมาย รวมทั้งต้องพึ่งเทพเจ้าอยู่ตลอดเวลาก็ดูเหมาะกับรูปร่างท่าทางของ Sharman Joshi เอามากๆ ลองนึกว่าถ้าเอาสองคนนี้มาสลับบทกันมันคงไม่ใช่เลย มันต้องออกทะเลแน่ๆ จะไม่ดีงามแบบนี้แน่นอน รวมทั้งไอ้เจ้า Chatur ด้วย เขาเลือกคนที่หน้าตาน่าหมั่นไส้จริงๆพับผ่าเถอะ ถ้าเป็นเราเจอเพื่อนนักเรียนแบบนี้คงหมั่นไส้ไม่เบาแหละ อีกจุดนึงที่ชอบ ไม่รู้จะเอาไปใส่ไว้ตรงไหน ขอพูดในย่อหน้านี้แล้วกัน เราชอบที่เลือกตัว Farhan มาเป็นคนเริ่มเรื่องและบรรยายเรื่องทั้งหมด ถ้าเป็นคนอื่นมันคงไม่ใช่อะ ไม่รู้สิ แต่เราชอบและคิดว่าคนนี้เหมาะสุดแล้ว

Omi as Chatur
                                                                                                        Source

ชมนักแสดงกับการ cast ไปแล้วสิ่งที่ต้องชมต่อมาคือการแต่งหน้าและดูแลเสื้อผ้า ในซีนที่เป็นผู้ใหญ่วัยทำงานเต็มตัวกับซีนนักศึกษาเขาทำออกมาได้เนียนดีมาก เราดูแล้วเชื่อจริงๆว่าคนที่สมัยเรียนมีสภาพแบบนั้นมีประวัติเรื่องราวแบบนั้น พอเรียนจบมา โตเป็นผู้ใหญ่มีหน้าที่การงาน มันจะต้องทำผมแบบนี้ แต่งตัวราวๆนี้ แม้แต่ถ้ามันจะมีเมียก็ต้องลุคประมาณนี้ ดูแล้วมันรู้สึกใช่ไปหมดน่ะ ทึ่งนะว่าเขาทำได้ยังไงกัน ที่สำคัญคือเขาสามารถทำให้พี่มีร์ในวัย 40 กว่าดูเป็นนักศึกษาได้นี่มันเริ่ดมากจริงๆ ไม่มีดารารุ่นสี่สิบกะรัตประเทศไหนแล้วที่กล้าแอ๊บเล่นเป็นนักศึกษาตลอดเกือบทั้งเรื่องแบบนี้ อย่างดีก็เล่นกันแค่ซีนย้อนยุคนึกถึงอดีตไม่กี่สิบนาที น่าทึ่งจริงๆดาราอินเดีย

3 Idiots with Pia
                                                                                                                     Source

แล้ว 3 Idiots ก็ไม่ใช่หนังตลกเสียดสีการศึกษาแค่อย่างเดียวนะ การรับน้องในมหาลัยก็โดนเสียดสีด้วย ไม่น่าเชื่อเหมือนกันว่าที่อินเดียก็มีการรับน้องด้วยวิธีที่อีเดียทไม่แพ้กับของไทย และก็ได้ Rancho พระเอกของเรื่องนี่แหละเป็นตัวปฏิวัติความคิดว่าทำไมรุ่นน้องถึงต้องไปทำอะไรบ้าๆบอๆตามความต้องการของรุ่นพี่โดยที่หาประโยชน์ไม่ได้ด้วย มานึกๆดูแล้วเห็นคนที่ไม่ใช่ติ่งอินเดียชอบหนังเรื่องนี้กันเยอะมาก จะมีอีพวกที่คลั่งการรับร้องคนไหนมั้ยที่ดูฉากนี้แล้วสะท้อนใจตัวเอง ความดีงามอีกย่างคือพล็อตที่มีจุด conflict ซ่อนไว้ด้วย ดูๆไปไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีจุดนี้โผล่มาแต่มันก็มี และมันก็สามารถเติมเต็มเนื้อเรื่องได้อย่างงดงามเลยทีเดียว คงต้องยกความดีความชอบทั้งหมดให้ Rajkumar Hirani แล้วละ

แต่จุดที่ติก็มี ไม่ใช่ไม่มี และคิดว่าหลายๆคนคงสังเกตเห็นด้วย คือหนังพูดถึงเรื่องที่มันเกิดขึ้นก่อนปีที่มันสร้าง (2009) พักนึง อย่างน้อยๆก็ 6-7 ปีได้ แต่กลับมี Youtube โผล่มาแล้ว มาจากไหนได้ยังไง พลาดจังเบ้อเร่อ โดนแซวไปหลายปีเลยละกับความพลาดครั้งนี้ แต่นอกนั้นต้องบอกว่าไม่มีที่ติจริงๆ กลมกล่อม สนุกสนาน มีแง่คิดเจ็บๆคันๆ งดงามตามท้องเรื่องมาก

3 Idiots Movie
                                                                                                               Source

และนี่คือหนังที่ทุกคนต้องดู ถ้าคุณใช้ชีวิตแบบสังคมคนเมือง (ไม่ได้อยู่ป่าเขาขุดหาของป่าไปวันๆโดยไม่ต้องไปโรงเรียนก็ได้) เป็นหรือเคยเป็นนักเรียน เป็นหรือกำลังจะเป็นผู้ปกครอง เป็นหรือกำลังจะเป็นคนในแวดวงการศึกษา หรือแค่เป็นประชาชนคนหนึ่ง หนังเรื่องนี้พลาดไม่ได้ ดูแล้วทำความเข้าใจกันใหม่ว่าการศึกษาและความรู้ที่แท้จริงมันคืออะไร เพื่อตัวเองและเพื่อลูกหลานเราในวันหน้า เพราะ ...

"This is a college not a pressure cooker."





Thursday, 2 June 2016

FAN


หนังทั่วๆไปที่นำเสนอถึงการเป็นแฟนคลับหรือเป็นติ่งดาราแบบจริงๆจังๆมีให้เห็นได้น้อยมาก อย่างดีก็เป็นแค่เสี้ยวหนึ่งของชีวิตตัวละครบางตัวในหนัง ไม่ว่าจะเป็นตัวละครนำหรือตัวละครรอง ไม่ใช่เนื้อเรื่องหลักทั้งหมดของหนัง แต่วันนี้เราจะมาแนะนำให้รู้จักกับหนังอินเดียเรื่องนึงที่พูดถึงพลังด้านลบที่แฟนคลับมีต่อศิลปินสุดรักของเขา ความจริงเราดูไปตั้งแต่หลังสงกรานต์อาทิตย์นึงได้แล้วละแต่เพิ่งจะมาได้ รีวิวเอาตอนนี้

FAN
                                                                                                          Source

 

FAN นำแสดงโดย Shah Rukh Khan หรือที่ชาวติ่งเรานิยมเรียกกันว่าป๋า ความตื่นเต้นแรกที่เรามีกับหนังเรื่องนี้คือป๋าจะเล่นเป็นตัวละครสองตัวในเรื่อง เป็นดาราใหญ่ตัวนึงและเป็นแฟนคลับอีกตัว ก่อนอื่นต้องเล่าว่าตอนที่ทีเซอร์ออกมาใหม่ๆทำให้เรามองหน้าหนังผิดไปเหมือนกัน ด้วยความที่เขาตัดมาแต่เนื้อเรื่องช่วงที่ทุกอย่างยังแฮปปี้กันดีอยู่ เราเลยเห็นแค่ภาพของแฟนคลับที่ชื่อว่า Gaurav ที่เป็นติ่งสุดขั้วของดาราใหญ่ที่ชื่อ Aryan Khanna ฮีเป็นติ่งขนาดเข้าประกวดคนหน้าเหมือนและได้รางวัลด้วยนะ ทุกอย่างเหมือนจะดูน่ารักร่าเริงดี จนวันนึงก่อนที่เทรเลอร์จริงของหนังจะออกเราได้ไปดูคลิป teaser reaction ของ Youtuber คนอเมริกันคนนึง เขาดูกับเพื่อนผู้หญิงอีกคนและพวกเขาตั้งข้อสังเกตว่ามันจะต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่นอนเลย เพราะตอนสุดท้ายที่คำว่า FAN โผล่ขึ้นมามันมีรอยแตกร้าวไปทั่วและมีเสียงด้วย เราก็ย้อนดูตามและเห็นจริงตามนั้น เราก็เฮ้ย หนังนี่แม่งต้องไม่ธรรมดาแน่ละ แล้วเราก็เข้า imdb อีกรอบไปเช็ค เห็นเขาเขียนว่า thriller โหยยย ซู้ดปากเลยละ มันต้องแซบแน่ นี่คือความตื่นเต้นครั้วที่สอง แล้วก็จริงดังคาด FAN คือเรื่องราวของแฟนคลับที่รักดารามากเกินไป รักเกินพอดี ใครมาว่าดาราที่กูรักไม่ได้ กูจัดการหมด แม้แต่ดาราด้วยกันที่เป็นคู่แข่งก็ไม่ละเว้น เมื่อเรื่องแดงถึงหูดาราคนโปรดและเขาไม่ชอบใจในพฤติกรรมจึงไม่ญาติดีด้วย แรงรักของแฟนคลับคนนี้เลยแปรเปลี่ยนเป็นแรงแค้น จากนั้นจะเกิดอะไรขึ้นบ้างคงต้องไปติดตามกันเองนะ


สิ่งแรกที่จะขอชมเลยก็คือทีม effect ที่แต่งหน้าของป๋าได้ดีมากในบท Gaurav ผู้ชายคนนี้จะต้องมีใบหน้าที่คล้ายกับดารา Aryan Khanna ซึ่งเขาก็เอา footage ต่างๆของป๋าจากชีวิตจริงมาใช้น่ะแหละ ถึงจะ หน้าคล้ายแต่ไม่เหมือนซะทีเดียว หน้าตาไม่ได้ดีมาก ยังบ้านๆ แต่เห็นแล้วนึกถึงว่าหน้าเหมือนใคร ประมาณนั้น ทีมแต่งหน้าเขากลบจมูกเติมของป๋าที่เด่นเป็นสง่าซะมิดชิด แต่งช่วงปากและพื้นที่เหนือปากให้ออกมาตุ๋ยๆเจ่อๆดูเป็นคนเด๋อๆบ๊องๆได้ดีทีเดียว นอกเหนือจากนั้นจะต้องทำผิวให้ดูอ่อนเยาว์ลงด้วยซึ่งมันยากมากนะการแต่งหน้าให้อ่อนเนี่ย ขนาดแต่งแก่ที่ว่าง่ายกว่าก็ยังยากแล้วเลย ขั้นตอนแต่งหน้าเป็น Gaurav นี้กินเวลาครั้งละ 4-5 ชั่วโมง ทุกๆวันที่ถ่ายฉากของ Gaurav ป๋าบอกว่าจะต้องมาทนนั่งแต่งแบบนี้ทุกวัน อากาศอินเดียรึก็ร้อนแสนร้อน แม้จะหงุดหงิดก็ต้องทนเพื่อผลงานที่ดี ทีมแต่งหน้านี้เป็นทีมจากต่างประเทศเลยนะ และยังต้องใช้ special effect เสริมเข้าไปอีกหลังจากถ่ายเสร็จ เพื่อความสมจริงยิ่งขึ้น

Gaurav meets Aryan
                                                                                                                         Source

เทคนิคอื่นๆที่ใช้ในการที่ต้องเอาตัวละครหลายตัวที่จริงๆแล้วแสดงโดยคนเพียงคนเดียวมาไว้ในเฟรมเดียวกันก็ทำได้ดีมาก ทั้งฉากที่ Gaurav กับ Aryan เผชิญหน้าแบบนั่งหันหน้าเข้าหากัน ฉากวิ่งไล่กันแบบคนนึงวิ่งนำอีกคนวิ่งไล่ตามหลังก็ทำได้สมจริงทั้งสองฉาก และยังมีฉากอื่นๆอีกมากมายที่จะได้เห็นสองคนนี้ร่วมเฟรม ไม่ออกมาดูมีพิรุธเลยสักนิด ผลงานอินเตอร์มากบอกเลย

Gaurav
                                                                                                                         Source

เรื่องการแสดงนี่ยิ่งหายห่วง ระดับป๋าซะอย่าง ป๋าเป็น Gaurav ได้น่ารักมาก ดูเป็นคนธรรมดาที่เป็นติ่งดาราได้อย่างแนบเนียนเลย ช่วงแรกที่ยังไม่พลิกมาร้ายนั้นดูเป็นคนที่น่ารักเอาการเลย ตอนที่ Gaurav ไปพักที่โรงแรมที่ Aryan เคยพักสมัยเข้ากรุง (กรุงมุมไบนะ) มาตามหาฝันใหม่ๆ แล้วเอาเค้กกับรูปมาถ่าย selfie น่ะ ดูแล้วน่ารักอบอุ่นเป็นบ้า ดูเป็นแฟนคลับที่รักดาราคนนั้นจริงมากๆเลย แทบไม่อยากเชื่อว่าต่อมามันจะเปลี่ยนเป็นความแค้นได้แรงขนาดนั้น แม้กระทั่งตอนที่เศร้าเมื่อถูกขวัญใจสะบั้นไมตรีก็ร้องไห้โอดโอยได้น่าสงสารมากเลย อยากเข้าไปปลอบจริงๆ ส่วนบทบาทของดาราใหญ่แบบ Aryan ป๋าก็ทำได้เท่สุดๆ ยิ่งตอนที่ขับมอเตอร์ไซไล่ล่ากันที่ต่างประเทศนี่โคตรเท่เลย ดูแล้วต้องกรี๊ดป๋าอย่างหนักหน่วงในฉากนี้ เจ้าเสน่ห์สุดๆอะ

Aryan on motorcycle
                                                                                                                          Source

ประเด็นที่จะติก่อนอื่นเลยคือเนื้อเรื่องที่มันดูง่ายไปในบางจุด การเริ่มต้นแก้แค้นของ Gaurav เกิดขึ้นในต่างประเทศทั้งหมด สถานที่คืออังกฤษกับโครเอเชีย เรื่องปูแค่ว่า Gaurav ขาย internet cafe ของตัวเองทิ้งและน่าจะเอาเงินก้อนนั้นเป็นทุนเพื่อเดินทางไปล้างแค้นตามแผนยังต่างประเทศ มีทั้งการเข้าไปป่วนที่พิพิธภัณธ์หุ่นขี้ผึ้งชื่อดัง ทั้งปลอมตัวเข้าไปเป็นทีมงานเบื้องหลังของงานโชว์ เรารู้สึกว่าสำหรับผู้ชายบ้านๆคนธรรมดาที่ไม่ได้มีพิษสงอะไรในทีแรกการจะทำทั้งหมดนี่มันดูง่ายเกินไป อะไรมันจากราบรื่นสะดวกโยธินขนาดนั้นวะ คนธรรมดาตัวคนเดียวที่จะวางแผนล้างแค้นดาราใหญ่ขนาดนั้นน่ะ ดาราใหญ่ขนาดที่ฝรั่งทำหุ่นขี้ผึ้งให้นี่มันระดับโลกนะเว้ย แล้วเอ็งเป็นไอ่หนุ่มเจ้าของร้านอะไรก๊อกๆแก๊กๆทำไมเอาปัญญาไหนมาทำเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ได้ มันดูเหลือเชื่อไปหน่อย ที่ต้องติเพราะมันดูง่ายไป คนละอย่างกับหนังแอ็คชั่นที่แบบว่าขับรถชนแค่นั้นทำไมมันระเบิดได้หรืออะไรแบบนั้น อันนั้นเรารู้กันไงว่ามันขายเว่อร์ขายความมันในฉากบู๊อย่างเดียว หนังฝรั่งก็ทำกัน ไม่แปลก แต่กับเคส FAN หนังมันไม่ได้จงใจขายความเวอร์ของฉากบู๊หรือพรีเซนท์ตัวเองในทางนั้นแต่แรก พอบทในช่วงนี้มันเบาไปนิดก็อดติไม่ได้

เท่าที่รู้มาอีกอย่างคือ FAN มีเพลงประกอบที่ดีอย่าง Jabra Song แต่ไม่ถูกตัดใส่ในหนัง ถ้าหนังจะมีเพลงสักเพลงนึงจะดีกว่านี้มาก เราว่ามันจะทำให้หนังสมบูรณ์แบบขึ้นอีกเป็นกองเลย อันนี้รู้สึกเหมือนไปกินข้าวมันไก่แล้วเขาไม่ให้ซุปน่ะ ข้าวมันไก่อร่อยก็จริงอยู่แต่ควรมีซุปด้วยจะดีกว่า ถึงจะซดแค่สองสามช้อนก็ดีกว่าไม่มีเลย และฉากบู๊มันๆอีกหลายฉากที่เอาคลิปมาลงให้ดูตอนหลังก็ถูกตัดออกด้วย ส่วนตัวดูแล้วรู้สึกว่าถ้าใส่มาทั้งหมดก็จะมีอรรถรสยิ่งขึ้น

FAN
                                                                                                                           Source

ตอนใกล้จบ FAN ทิ้งความอึนให้เราประมาณนึง แม้ไม่ถึงกับเสียน้ำตาหรือเศร้าข้ามวันมากๆแบบ Sarbjit แต่ก็หดหู่เล็กๆเหมือนกัน ดู FAN แล้วย้อนดูตัวเองได้เลยนะว่าพฤติกรรมติ่งของเรามันส่งผลไม่ดีต่อดาราคนที่เรารักหรือเปล่า เราว่าร้ายดาราคนอื่นแบบไม่ยุติธรรมมั้ย เราชอบอวดเบ่งดาราของเราทับดาราคนอื่นอยู่บ่อยๆหรือเปล่า พฤติกรรมพวกนี้มีติ่งดาราชาวอินเดียหลายคนทำกันมากซึ่งมันไม่ดีเลย เราก็ได้แต่หวังว่าติ่งอินเดียชาวไทย ติ่งฝรั่ง ติ่งเกาหลี หรือติ่งบอลอะไรก็ตามจะไม่ทำตัวเป็น FAN ที่ร้ายกาจแบบนั้น เพราะสุดท้ายแล้วคนที่จะถูกทำลายจากพฤติกรรมของคุณก็คือคนที่คุณคลั่งไคล้บูชาอย่างสุดหัวใจนี่แหละ





Tuesday, 24 May 2016

Sarbjit


ผู้ชายชาวอินเดียคนนึง เขาเป็นหนุ่มชาวบ้าน เป็นชาวนา

Sarabjit and Dalbir
 เป็นน้องชายที่ทะเล้นน่ารักของพี่สาวคนเดียวของเขา

Sarabjit and Sukh
เป็นพ่อของลูกสาวที่น่ารักสองคน และเป็นผัวของหญิงสาวที่เขารักและเธอก็รักเขา

Sarabjit and wife
ยามเสร็จจากงานก็มีสวีทกับเมียบ้างเป็นธรรมดา

Sarabjit-life
 หรือว่างๆก็ชอบเล่นมวยปล้ำ

แต่แล้ววันหนึ่งเขากลับถูกจองจำในคุกที่ปากีสถานเป็นเวลาร่วม 20 ปีในข้อหาเป็นสายลับจากอินเดียและก่อการร้าย ทั้งๆที่เขาไม่รู้อิโหน่อิเหน่ด้วยเลย และศาลปากีสถานมีบทลงโทษคือตัดสินประหารชีวิต ... นี่คือเรื่องจริงของผู้ชายชาวอินเดียที่ชื่อว่า Sarabjit

Sarbjit
                                                                                                        Source

หนังบอลลีวู้ดเรื่อง Sarbjit นี้สร้างมาจากเรื่องจริงของชายชาวอินเดียจากแคว้นปัญจาบที่ชื่อ Sarabjit Singh Atwal รับบทโดย Randeep Hooda เราจะเห็นได้ว่าเขาเป็นแค่ผู้ชายบ้านๆคนนึงที่ทำนาหาเลี้ยงชีพ อาศัยอยู่กับพี่สาว (ที่เลิกกับผัว) ชื่อ Dalbir Kaur รับบทโดย Aishwarya Rai Bachchan อยู่กับเมียที่รับบทโดย Richa Chadda และลูกสาวสองคน รวมทั้งพ่อวัยชรา ชีวิตของเขาดูจะเรียบง่ายดีตามประสา เขาเป็นที่รักของพี่สาวที่เลี้ยงเขามากับมือ เป็นน้องที่ทะเล้นน่ารัก เป็นผัวที่สวีทกับเมีย และเป็นพ่อของลูกสาววัยกำลังน่ารักถึง 2 คน แต่แล้ววันนึงที่เขาออกไปเมากับเพื่อน เมาแประจนเผลอเดินข้ามเขตแดนเข้าไปยังเขตของปากีสถาน เชื่อมั้ยว่าเดินไปเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้นเขาก็โดนจับ จากนั้นก็โดนยัดข้อหาว่าเป็นสายลับจากอินเดียที่มีส่วนร่วมในการวางระเบิด แล้วก็มีคนปากีสถานตายหลายคน เขาบอกว่าตัวเองเป็นแค่ชาวนาธรรมดาก็ไม่มีใครฟัง เอาแต่คาดคั้นให้เป็นคนร้ายให้ได้ เขาติดคุกแบบแทบไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวัน พี่สาวคนเดียวของเขาที่รักเขาสุดหัวใจต้องออกมาสู้กับทุกทาง สู้ทุกๆอย่างเพื่อเรียกร้องอิสรภาพของน้องชาย จากเดือนเป็นปี ผ่านปีเป็นหลายๆปี จนกว่าจะได้พบกัน (ได้เยี่ยมในคุก) พร้อมรอยน้ำตา



อวยกันตรงๆเลยละคุณ พอดีเป็นคนตรงๆไม่อ้อมค้อม คือหนังนี้ดีมากจริงๆ ตั้งแต่เปิดฉากมาก็เหมือนดูดคนดูอย่างเราให้เข้าไปอยู่ในหนังได้เลย การสร้างหนังจากประวัติคนจริงๆหรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงนี่ไม่ง่ายนะแต่หนังทำให้เรารู้สึกเรียลมาก ไม่เหมือนดูการแสดงสักนิด เรารู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าไปในหนังและไปร่วมรับรู้ความเจ็บปวดร้าวรานของครอบครัว Sarabjit ได้เป็นอย่างดี เหมือนพวกเขาได้แชร์ความร้าวรานอันนั้นมาให้เราร่วมแบกมันเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ไปด้วยกันจนหนังจบ ความเศร้าและความร้านรานต่างๆมันค่อยก่อตัวขึ้นตามระยะเวลาของหนัง เหมือนผู้กำกับและทีมนักแสดงค่อยๆเอาลูกตุ้มมาถ่วงเข้าบนบ่าเราทีละนิดๆ ค่อยๆเพิ่มไปเรื่อยจนพีคขั้นสุด เริ่มเศร้าครั้งแรกก็ตอนที่ Sarabjit เดินหลงเข้าไปในเขตปากีสถาน คือเดินเข้าไปไม่กี่ก้าวอะ โดนจับแล้ว ลำพังว่าโดนจับไม่เท่าไหร่ แต่วิธีการคือพวกทหารนั่นวิ่งกรูลงมาจากรถแล้วทุบตี เอาผ้าห่อตัวอีก แล้วอุ้มขึ้นรถหายไปเลย ซีนนี้บีบคั้นอารมณ์เราได้จริงๆ ทั้งเศร้าทั้งโมโหระคนกัน เฮ้ย ไอ่หอย คือมึงก็เห็นว่าไอ่นี่มันเมา คนเมาอ้ะ มึงยังจะไปอะไรกับเค้าอีกวะ คนเมามันก็เดินเปะปะแบบนี้แทบทั้งนั้นปะวะ ข้ามเขตมากี่ก้าวกันเชียว มึงบ้าบอปัญญานิ่มจนไม่รู้จักแยกแยะ สุดท้ายแม่งทำชีวิตคนๆนึงตายทั้งเป็น สลัดเอ๊ย เราดูแล้วแบบโมโหยังงี้จริงๆ แล้วตอนที่โดนจับขังไว้ในกล่องไม้อีก มีการเอาหนูเป็นๆมาเทใส่ มีการซ้อมจนเลือดซิบทั่วร่าง แล้วก็ลากมาใส่กล่องตามเดิม ปิดฝาและเทน้ำลงไปถึงระดับไหล่ ข้าวปลาอาหารไม่ได้กิน น้ำดื่มไม่มีให้ ถ้าจะขี้จะเยี่ยวนี่ทำตรงไหนไม่อยากนึก โอ๊ยยย คือเป็นเรานี่แม่งกัดลิ้นตายห่าไปตั้งกะตอนนั้นแล้วคุณ ชีวิตแม่งหมดหวังหมดอาลัยตายอยากไปแล้วอะ จะไม่ทนไม่รอได้หลายปีแบบนี้หรอก ตายๆหนีโลกอันทรมานไปให้มันจบ เมียจะมีผัวใหม่ลูกจะอะไรยังไงคงไม่คิดแล้ว สูญสิ้นอิสระขนาดนี้ตายซะดีกว่าอยู่ ความรู้สึกที่ว่านี้มันพรั่งพรูออกมาตลอดขณะที่ดูหนังเลย หนังทำให้เรามีอารมณ์ร่วมได้ขนาดนี้ขอคารวะจากใจหนึ่งจอก

Sarbjit-Aishwarya-giving-speech
                                                                                                                         Source

จอกที่สองขอคารวะให้กับนักแสดงนำสองคนพี่น้อง (เฉพาะในเรื่องนะ) ได้แก่ Aishwarya Rai Bachchan และ Randeep Hooda ทั้งสองคนเล่นดีมากๆเลย มากจนพูดได้ว่าเป็นงาน masterpiece ของทั้งคู่ไปแล้วหนังเรื่องนี้ ขออวยแอชก่อนนะ ดีงามสามโลกอะ เราอาจจะเคยดูเธอเล่นบทหญิงแกร่งมาบ้างแต่กับเรื่องนี้มันเข้มข้นกว่ามาก ทั้งแกร่งและร้าวรานแตกสลายในคนเดียวกัน 
 
Aishwarya acting
                                                                                                                         Source

สภาพตอนที่เธอปะทะกับพวกตาลีบันนี่ทำเราติดตาไม่ลืม แววตาของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธ ปากสั่น ตัวสั่น กล้ามเนื้อใบหน้ากระตุกด้วยความโมโห พร้อมกับร้องท้าทายว่ามาฆ่าฉันสิ ถ้าแน่จริงก็ยิงเดี๋ยวนี้เลย ผู้หญิงตัวคนเดียนี่แหละ เราขอคารวะทั้งแอชและทั้งคุณ Dalbir ตัวจริงเลย เธอเป็นผู้หญิงที่กล้าหาญมากจริงๆ ตัวเล็กแต่ใจใหญ่มาก กล้าท้าชนและทุ่มเททุกอย่างเพียงเพราะความรักในตัวน้องชาย แอชเล่นได้ถึงสุดๆ อย่างชนิดที่ว่าถ้าไม่ใช่เธอก็คงไม่มีดาราสาวฝั่งบอลลีวู้ดคนไหนเหมาะสมกับบทนี้อีกแล้วละ

Randeep as Sarabjit
                                                                                                                                                  Source

จะอวย Randeep คงต้องแยกมาอีกย่อหน้าเพราะงานนี้อวยแบบจัดเต็มไส้ปลิ้นแน่นอน โดยส่วนตัวเรารู้สึกว่าเขาเป็นดาราชายฝั่งบอลลีวู้ดที่ถูกประเมินต่ำไปหน่อย ได้เล่นหนังที่ไม่ได้ดังมากอะไร บทก็ออกแนวตัวร้ายตัวโกงหรือถ้าเป็นพระเอกก็ออกแนวเซ็กซี่ขยี้สาวหลายๆเรื่อง พูดง่ายๆเหมือนเป็นพระเอกแถวสองมาโดยตลอดน่ะ น่าน้อยใจ ทั้งๆที่เขามีความสามารถมาก พิสูจน์ได้จาก Highway แต่ใน Sarbjit นี้ยิ่งเห็นชัดเจนว่าความสามารถของเขามันแถวหน้าชัดๆเลย เริ่มแรกจากที่รับบทชาวนาชาวบ้าน เขาก็เป็นได้อย่างแนบเนียนสมจริง ไม่เหลือคราบตัวร้ายเท่ๆหรือพระเอกเซ็กซี่คนเดิมเลย เป็นไอ้หนุ่มชาวนาหน้าหนวดจริงๆ

Randeep before&after
                                                                                                                                                     Source

แค่นั้นยังไม่พอ เขายังต้องลดน้ำหนักอย่างมากเพื่อให้เหมาะสมกับฉากติดคุกด้วย ก่อนหน้านั้นเขาเพิ่งจบจากหนังอีกเรื่องไปที่รับบทเป็นนักมวยร่างบึ้ก แต่มาเรื่องนี้ต้องลดน้ำหนักลงมามากเป็น 20 กิโลกรัมภายในระยะเวลาไม่ถึงเดือนดี สุดยอดอะ ทำได้ยังไง เรื่องการแสดงนี่หายห่วงเลย บีบคั้นมาก เริ่มแรกจากบทชายชาวนาหน้าบ้านๆ ทะเล้นกับพี่ สวีทกับเมีย โดนจับ ถูกซ้อม ทรมาน ร่างกายผ่ายผอม ผมเผ้ารุงรัง ปากแตกระแหง มีแผลตามเนื้อตัว จากสภาพที่เห็นนี่ถ้าจอหนังส่งกลิ่นได้คงต้องดมยาดมไปดูไปแล้วอะ
 
Sarabjit in jail
                                                                                                                                                  Source

ยิ่งช่วงครึ่งท้ายของหนังซีนอารมณ์นี่ฮีจัดเต็ม ทั้งกับพี่สาวและเมีย แล้วก็ลูกๆอีก มีหลายฉากตอนเข้าไปเยี่ยมกันในคุกที่เรียกน้ำตาได้หลายถ้วยตวง เราร้องไห้แบบปล่อยโฮออกมาเลยนะ ไม่อายใคร ปล่อยน้ำตาไหลพรากๆแบบไม่แคร์ว่าจะหยุดตอนไหน ตั้งแต่ดูหนังมาร้องไห้มากที่สุดก็กับ Sarbjit นี่แหละ

Randeep-in-Sarbjit
                                                                                                                         Source

และเราจะได้เห็นพัฒนาการทางอารมณ์ที่สวิงไปมาของตัว Sarabjit ได้เยอะมาก บางครั้งเขาก็หวาดกลัวและลนลาน บางครั้งเขาก็ดูมีความหวังที่จะได้รับการปล่อยตัว บางครั้งก็ออกแนวปลงอย่างคนโลกสวย บอกให้พี่สาวไปช่วยคนอื่นๆที่ตกที่นั่งเดียวกับตนบ้าง แต่บางครั้งก็หดหู่หมดอาลัยตายอยากกับชีวิตซะอย่างงั้น Randeep เก็บรายละเอียดทางอารมณ์ของตัวละครที่มันสวิงไปมาได้ดีมาก แม้กระทั่งการติดคุกนานๆแล้วมีคนเปิดหน้าต่างประตูให้แสงลอดเข้ามาแยงตาที เขาก็ทำสมจริงมากจนสะพรึง เหมือนไม่ได้แสดง เหมือนเขาไปแอบถ่ายมา ถ้าเราเปรียบการแสดงของแอชเหมือนเทพีในภาคเกรี้ยวกราด การแสดงของ Randeep ก็เหมือนเทพบุตรที่แสนอ่อนไหวและเจ้าน้ำตา เล่นซะขนาดนี้ถ้าไม่ได้นำชายนำหญิงนี่มีเคืองนะพูดเลย

Sarbjit-Movie
                                                                                                                         Source

ทีมนักแสดงคนอื่นๆก็ดีงามไม่แพ้กัน ทั้ง Richa Chadda ที่เล่นเป็นเมียผู้ทุกข์ตรมได้อย่างไม่มากไม่น้อย ที่สำคัญเลยรูปหน้าเธอเหมือนกับเมียตัวจริงของ Sarabjit Singh ด้วยสิ เด็กที่เล่นเป็นลูกสาวในช่วงโตก็เล่นดี คุณพ่อแก่ๆแม้จะบทไม่ได้เยอะมากก็เล่นดี คุณพี่เขยก็ไม่เลว คุณทนายทั้งคนใหม่คนเก่าก็สมบทบาทมาก กล้าพูดเต็มปากแคสติ้งทั้งคณะล้วนดีงาม หาที่ติอะไรไม่ได้เลยให้ตาย ขอดื่มคารวะเป็นจอกที่สาม

อีกอย่างที่ต้องอวยคือ score ประกอบหนัง เร้าอารมณ์ได้อย่างถูกจังหวะมาก เริ่มเรื่องมามีเพลงที่สื่อถึงความเป็นประเทศอินเดีย ยิ่งใหญ่และสวยสดงดงาม ฉากเศร้าๆพีคๆนี่ก็ขยี้หัวใจกันคามือ เมโลดี้มันกรีดลึกไปกับความโศกเศร้าของชะตากรรมเบื้องหน้าเรามาก ทุกอย่างถูกใส่ลงมาถูกจังหวะและลงตัวไปหมด มีเพลงเต้นหนึ่งเพลงสำหรับใครที่อาจจะยังอยากดูการเต้นอยู่ มันมาในฉากงานหมั้นของพี่สาวตั้งกะต้นๆเรื่อง ในฉากนี้เราจะได้เห็น Randeep ในมาดที่ไม่คุ้นตาอย่างแรง ออกมาเต้นส่ายก้นดุ๊กดิ๊กๆหน้าหนวด โอ๊ยย มันเขี้ยวมาก เราจำได้ว่าเท่าที่เคยดูหนังฮีมาเจอเต้นแค่สองหรือสามเรื่องเอง แต่ Sarbjit นี่ฮีเต้นสะบัดที่สุดละ น่ารักไปอีกแบบ ส่วนแอชเธอก็เต้นได้ดีงามของเธออยู่แล้ว ไม่มีอะไรน่าแปลกใจ Richa ก็ทำได้ดีพอตัวกับเพลงเต้นนี้ พวกเพลงช้ามีอีกจำนวนนึง จำไม่ได้ว่าเท่าไหร่แน่ แต่ก็ออกแนวมิวสิควิดิโอนี่แหละ ดูเพลินๆ ปูเนื้อเรื่องกันไป ไม่ได้เป็นเพลงที่ขัดจังหวะจนเหมือนเป็นส่วนเกิน

Dalbir Kaur
                                                                                                                         Source

ไปดูเหอะ พูดจริงๆ เป็นการจ่ายเงิน 350 บาทเพื่อเข้าไปนั่งร้องไห้ที่โคตรคุ้มนะบอกเลย ไปลิ้มรสความโศกเศร้า ความกดดัน ความคับแค้นใจ ที่เกิดขึ้นเมื่อเราพบเห็นคนที่ได้รับความอยุติธรรม ได้เห็นความหาญกล้าของผู้หญิงตัวเล็กๆ ได้เสพย์งานแอ็คติ้งดีๆ ถือว่าคุ้มมากสำหรับเงินเท่านี้

จอกสุดท้ายเราขอคารวะให้กับผู้คนที่หาญกล้ายืนหยัดต่อสู้กับความอยุติธรรมและเพื่ออิสรภาพ


 


Monday, 2 May 2016

Ki & Ka

 
อย่างที่เรามักจะชอบพูดไว้เสมอว่าเราติดใจหนังอินเดียตรงที่หนังอินเดียมักมีประเด็นในการนำเสนอที่ไม่เหมือนใคร หลายๆครั้งก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่หรือเรื่องใหญ่อะไรเลย ตรงกันข้ามกลับเป็นประเด็นง่ายๆใกล้ๆตัวที่มีอยู่แล้วในชีวิตประจำวันของเราทุกคนแต่เราไม่เคยสังเกตหรือจับเอามันมาขบคิด ในครั้งนี้ก็เหมือนกัน เมื่อวันที่ 1 เมษาที่ผ่านมาเราได้ไปดู Ki & Ka หนังที่นำแสดงโดย Arjun Kapoor และ Kareena Kapoor Khan มา ไปดูในวันแรกและรอบแรกที่หนังเข้าเลยนะเพราะเป็นหนังที่อยากดูมากๆ เนื้อหาของหนังจับเอาประเด็นของบทบาทคู่รักหญิงชายตามที่สังคมคาดหวังมานำเสนอ แต่เลือกที่จะเสนอในมุมกลับว่าถ้าหากบทบาทและหน้าที่ของคู่รักหญิงชายสักคู่ มันตรงกันข้ามกับความคาดหวังของผู้คนในสังคมละ มันจะเกิดอะไรขึ้นได้บ้าง

                                                                  Source


เริ่มเรื่องที่ทั้งพระเอกนางเอกของเราพบกันบนเครื่องบิน ทั้งสองคนดูจะปิ๊งๆกันแต่แรกแล้วมั้งแต่นางเอกไม่ยอมรับ บอกแค่ว่ารู้สึกพระเอกเป็นคนแปลกๆดีเลยอยากจะติดตามต่อว่าจะเป็นคนแบบไหน ติดตามกันไปมาเลยรู้ว่าพระเอกไม่ชอบที่จะออกไปทำงานนอกบ้าน มีความฝันอยากเป็นแบบแม่ของตัวเองคือเป็นพ่อบ้านอยู่กับบ้าน ดูแลบ้านและอาหารการกินในขณะที่เมียออกไปทำงาน ส่วนนางเอกเองก็ทำงานฝ่ายการตลาดและกำลังรุ่งซะด้วย พระเอกเลยรู้สึกว่าเราสองคนช่างเหมาะเจาะกันก็เลยขอแต่งงานมันซะเลย พอแต่งไปแล้วทั้งคู่ก็ต้องเผชิญกับปัญหาที่มันเกิดจากความคาดหวังของสังคมที่มีต่อบทบาทของชายหญิงในชีวิตคู่ ทั้งคำถามความสงสัยล้วนแต่ประดังประเดกันเข้ามา นอกจากนี้เมื่อฝ่ายชายเริ่มมีความป็อบปูล่าร์มากขึ้น ความรู้สึกฝ่ายหญิงที่เหมือนจะเป็นช้างเท้าหน้ามาตลอดก็เริ่มมีอาการสั่นคลอนให้เห็น ซึ่งทั้งสองคนก็ต้องจัดการกับปัญหาเหล่านี้ไปตามเรื่องตามราว

                                                                         Source
ที่อยากจะชมออกนอกหน้ามากๆเลยก็คือการ cast ตัวแสดง กับบทผู้ชายวัย 30 โดยประมาณที่ไม่มีความทะเยอทะยานในการมีตำแหน่งหน้าที่การงานใหญ่โตนอกบ้านแต่กลับมีใจฝักใฝ่ยกย่องการเป็นแม่บ้านที่อยู่แต่กับบ้านเพื่อดูแลบ้านหุงหาอาหาร บทนี้ในบรรดาดาราบอลลีวู้ดชายวัยไล่เลี่ยกันกับบทเรายังไม่เห็นใครที่จะเหมาะไปกว่าหมีชุน (ติ่งอินเดียเรานิยมเรียก Arjun Kapoor แบบนี้จ้ะ) อีกแล้ว คือมันใช่มากๆอะ บทนี้ไม่สามารถจะเป็นของคนอื่นไปได้เลยจริงๆ นึกไม่ออกว่าถ้าเอาคนอื่นมาเล่นมันจะออกมาแบบไหน ต้องหมีชุนคนเดียวเท่านั้นเลย ในส่วนของ Kareena นั้นตอนแรกเราออกจะตกใจอยู่หน่อยๆที่มีข่าวว่าสองคนนี้รับเล่นหนังคู่กัน ด้วยอายุจริงของนางที่แก่กว่าหมีชุนหลายปีอยู่ 5-7 ปีนี่ละจำไม่แม่น เราเลยกลัวว่ามันจะทำให้เกิดความรู้สึกเป็นเจ๊กินเด็กหรือเปล่า ถ้าประเด็นหนังเองมันว่าด้วยความเป็นเจ๊กินเด็กก็แล้วไป ถือว่า cast มาได้ปังจริงๆ แต่เอาจริงก็ไม่ขนาดนั้น ตามบทแล้วนางเอกแก่กว่าพระเอกแค่ 2 ปี แต่ที่ยังทำให้เราชอบได้มากคือคาแร็คเตอร์ของนางเอกที่เป็นสาวบ้างาน ไม่ได้สนใจความรักและการสร้างครอบครัวเท่าไหร่ นางอาการหนักขนาดที่มองว่าการท้องคือชีวิตพัง หน้าที่การงานที่เพียรสร้างมาจะจบสิ้นเพราะท้องเด็กแค่คนเดียว (ดูตอนแรกก็สะพรึงมาก คือตัวเราเองไม่คิดมีลูกนะยังตกใจกับรีแอ็คชั่นนางเอกตอนคิดว่าท้องได้มากมาย) เราไม่คิดว่าดาราหญิงรุ่นราวคราวเดียวกันนี้จะมีใครเหมาะสมกว่าบทมากไปกว่า Kareena อีกแล้ว ทั้งพระเอกนางเอกคือใช่มาก

                                                                                         Source

อีกจุดที่ชอบเลยคือการแทรกเอาความเป็นไปในโลกปัจจุบันเข้าไปใส่ในหนังได้ดี ตัวอย่างก็เช่นการที่พระเอกกับนางเอกเลือกที่จะมีชีวิตคู่แบบสลับบทบาทหญิงชายจากความคาดหวังของสังคม มันเลยทำให้อยู่ๆฝ่ายชายเป็นที่ป็อบปูล่าร์ขึ้นมาหลังจากข่าวแพร่สะพัดออกไป จนทำให้เขาได้รับเชิญไปพูดในงาน Ted Talk รวมทั้งได้งานพิธีกรรายการทำอาหารและได้เป็นพรีเซนเตอร์น้ำมันพืช ส่วนแม่นางเอกทำงานในองค์กรอิสระอะไรสักอย่างที่เคลื่อนไหวในสังคม แถมขุ่นแม่ยังบอกนางเอกด้วยว่าต้องมีเซ็กซ์ก่อนที่จะแต่งงานนะ โหววว ขุ่นแม่เริ่ด ถึงไอ้เนื้อเรื่องส่วนนี้จะไม่ใช่อะไรที่เป็นประเด็นมากมายเท่าไหร่แต่เรา รู้สึกว่ามันสมจริงสมจังที่จะเป็นส่วนเติมเต็มดีอะ รู้สึกมันเป็นการเสริมเสน่ห์ให้หนังอย่างบอกไม่ถูก รวมทั้งมุกตลกเกี่ยวกับเรื่องบนเตียงด้วย ปกติพอฝ่ายชายเริ่มมูฟเข้ามาใกล้ๆเป็นสัญญาณ ฝ่ายหญิงก็จะแกล้งบ่นปวดหัวนั่นนี่อิดออด ในหนังนี่กลับกันเลยจ้า คุณนางเอกมาตุแง้วๆใส่พระเอกของเราก่อน แล้วฮีก็บ่นว่าปวดหัวนั่นนี่ เฮ้ย มันน่ารักไปอีกแบบอะ ดูแล้วอมยิ้มได้เลย อ้อๆ แล้วเพลงปิดท้ายมีให้หมีชุนใส่รองเท้าส้นสูงสีแดงด้วยนะ ซึ่งเป็นที่รู้กันว่ารองเท้าส้นสูงคือสัญลักษณ์แห่งความเฟมินีน แถมสีแดงสดเข้าไปอีก นับถือฮีมากที่กล้าใส่ แถมใส่เต้นด้วย บอกได้คำเดียวว่า "น่ารักอะ"

                                                                                         Source

แต่สิ่งที่ดีที่สุดของหนังเรื่องนี้คงหนีไม่พ้นบท หลายๆคนอาจจะรู้สึกว่ามันธรรมดานะกับการที่ชีวิตคู่ของชายหญิงคู่นึงจะมีฝ่ายหญิงที่ออกไปทำงานหาเงินส่วนฝ่ายชายอยู่บ้านดูแลบ้านและลูก แต่เอาจริงๆแล้วเราไม่ค่อยรู้กันหรอกว่าคนคู่นั้นเขาจะต้องผ่านความกดดันที่มาจากความคาดหวังของสังคมยังไงบ้าง เกาะผู้หญิงกิน? แมงดา? ไม่มีน้ำยาหาเลี้ยง? ผู้หญิงเป็นช้างเท้าหน้า? ผู้หญิงอวดเบ่งวางอำนาจ? คำถามที่ยิงมายังคนทั้งคู่ยังมีได้อีกร้อยแปดเลยนะ แต่เรามักจะลืมกันไปว่าคู่ที่มีแบบแผนที่แตกต่างออกไปเขาอาจจะต้องเผชิญกับสิ่งนี้ และพวกเราบางคนนี่แหละก็เคยตั้งคำถามในใจเบาๆเหมือนกัน (บางคนก็ไม่เบาเพราะเล่นจับกลุ่มเมาท์กันเป็นทีมเลยคร่าบ) เวลาที่เราเห็นคู่รักที่เป็นแบบในเรื่องนี้ หนังเลือกที่จะตอกย้ำประเด็นที่ว่าสังคมจะไม่ค่อยยอมรับและตั้งคำถามกับผู้ชายที่ไม่อยากจะมีชีวิตการทำงานนอกบ้านโดยการให้พ่อของพระเอกเป็นคนก่นด่าลูกชายเสียเอง ตัวพ่อนี่ด่าถึงขนาดที่ว่าให้ก้มดูที่หว่างขาสิว่ายังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า เฮ้ย มันแรงมากเลยนะ ลำพังคนในสังคมจะติฉินนินทายังไงว่าเกาะเมียกินหรือไม่มีน้ำยาหาเงินก็แล้วไปเถอะ ยังไงมันก็คนอื่น แต่นี่พ่อตัวเองเลยนะถามลูกชายแบบนี้ แสดงให้เห็นว่ามันไม่ใช่ประเด็นเล็กๆเลย ลองคิดถึงเป็นตัวเองดูก็ได้ อ้ะ ถ้าคุณเป็นผู้หญิงแล้วมีแฟนที่เป็นแบบพระเอกในเรื่องนี้เด๊ะ (ฮีจบ mba ด้วยซ้ำนะแต่พอใจที่จะเป็นแม่บ้าน เอ้ย พ่อบ้าน) คุณจะอธิบายพ่อแม่และญาติผู้ใหญ่ฝ่ายคุณยังไง ไหนจะเพื่อนๆอีก แฟนเพื่อนในกลุ่มเป็นนี่เป็นนั่น แฟนอินั่นจะเรียนโรงเรียนเสธ. แฟนอิโน่นเป็นอาร์ทไดเร็คเตอร์ แฟนอินู่นเป็นที่ปรึกษากฎหมาย แฟนอี...เปิดร้านชาบูแถวซอยอารีย์ ส่วนแฟนฉันพอใจจะเป็นพ่อบ้าน คุณจะสามารถพูดบอกใครต่อใครเหมือนแม่งไม่มีอะไรเลยได้จริงๆน่ะเหรอ อ้ะ ส่วนถ้าคุณเป็นผู้ชายที่คิดเหมือนอิตาพระเอกนี่ คุณจะกล้าขอผู้หญิงแต่งงานมั้ย จะบอกพ่อแม่ฝ่ายหญิงยังไงว่าแต่งไปแล้วลูกสาวคุณหาเงินเข้าบ้านเป็นหลักนะฮะ ส่วนตัวผมนั้นจะอยู่บ้านปัดกวาดเช็ดถู ทำกับข้าวอร่อยๆไว้คอยท่าคุณเธอหลังเลิกงาน คุณกล้ายืดอกบอกจริงๆเลยหรือเปล่า เราพนันได้เลยว่าไม่มีใครสามารถพูดเรื่องนี้ออกไปได้อย่างราบรื่นเหมือนไม่มีอะไรแน่นอน ทั้งหมดนี้เป็นเพราะค่านิยมและความคาดหวังของสังคมที่มีต่อบทบาทหน้าที่ของหญิงและชายในชีวิตคู่มันกดทับพวกเราเอาไว้มานาน นานมากจนเรารู้สึกว่ามันเป็นปัญหาถ้าเราเลือกจะทำในทางตรงกันข้าม หนังนำเสนอประเด็นนี้ได้เป๊ะๆแบบตีแสกหน้าเลย หนังพยายามบอกกับคนดูว่าสิ่งที่คู่รักต้องเผชิญจากผู้คนรอบข้างหากจะเลือกมีชีวิตแบบนี้ยังไม่สำคัญเท่าความภูมิใจที่มีในตัวกันและกัน แม้ว่าฝ่ายหนึ่งจะหาเงินได้มากกว่าขณะที่ฝ่ายหนึ่งทำงานบ้านและกับข้าวอยู่ที่บ้านทุกวันก็ตาม

                                                         Source

เหมือนจะชมมากเลยใช่มั้ย แน่นอนว่าข้อเสียก็มี เราว่าพระเอกกับนางเอกดูรักกันง่ายไป นับจากที่เจอกันไปถึงตอนแต่งงานมันเหมือนใช้เวลาไม่ถึงครึ่งปีอะ คือถ้าเป็น arranged marriage จะไม่แปลกใจเลยไง แต่นี่ก็เลือกเองรักเอง แต่เฮ้ย รักกันไวไปมั้ย คิดว่าพร้อมแล้วเหรอกับคนๆนี้ ถ้าหนังจะทำแบบโง่ๆเลยโดยการขึ้น caption ว่าผ่านไปแล้ว .... เดือน หรือเวลาผ่านไป 1 ปี มันจะดูดีกว่านี้มากแม้จะเป็นวิธีที่อีเดียทพอสมควรก็ตาม อีกจุดนึงที่จะติก็คือการ tie-in สินค้า ไอ้สกูตเตอร์ไฟฟ้าตอนนี้คงฮิตมากในอินเดียแหละมั้ง แล้วอิแบรนด์นี้คงเป็นสปอนเซอร์รายใหญ่ หนังเลยใส่บทว่าลุงของพระเอกให้เป็นของขวัญ ฮีเลยพามันติดตัวไปใช้ด้วยทุกที่ ตอนเครียดก็ขับออกมาเพื่อขี่วนไปวนมาในลักษณะเดียวกับเวลาคนเครียดแล้วเดินวนไปวนมาน่ะ คือดูแล้วมันแบบ เฮ่ย มึงไม่ต้องใส่อีสกูตเตอร์มาในหนังมากขนาดนี้ก็ได้มั้ง มันเห็นเยอะมาก รู้สึกว่าน่าจะล้างสมองให้คนอยากได้ตามได้ผลจริงๆเลยอะ ถ้าราคามันพอๆกับไอโฟนนี่คนคงซื้อกันเยอะแล้วหลังจากดูหนังนี่จบ

                                                                                         Source

ขอวกกลับมาที่หมีชุนนิดนึงนะ ส่วนตัวคิดว่าเรื่องนี้เป็นการแสดงของฮีที่เราชอบที่สุดแล้วอะ (ก่อนหน้านี้จะเป็นจากเรื่อง 2 States) เรารู้สึกมาตลอดว่าเขาไม่ใช่คนมีฝีมืออะไรมากมายแต่ก็ไม่ถึงกับกากจนต้องด่าบ่อยๆ แค่คิดว่าเขายังหาสไตล์ที่ชัดเจนของตัวเองไม่เจอมากกว่า จะบู๊ไปเลยก็ไม่ใช่ ไม่ได้บู๊เก่งน่าประทับใจอะไรขนาดนั้น จะเป็นพระเอกนักรักเล่นหนังรักหวานๆก็ยังไม่อิน หรือจะฮาจะตลกตลอดเวก็ยังไม่ได้อีก อาจจะเพราะความที่เราอินมากกับหนังเรื่องนี้หรือเปล่าไม่รู้ เราคิดว่าบทที่หมีชุนเหมาะมากต้องประมาณนี้ละ ไม่บู๊ ไม่ฮาก๊าก แต่เป็นพระเอกที่ถ่ายทอดความเป็นผู้ชายแห่งยุค post modern ได้ดี (post modern คืออะไรตามไปดูได้ที่นี่) ผู้ชายแบบที่กล้าจะทำอะไรที่แหวกขนบหรือฉีกแบบแผนเหมือนกับบทใน Ki & Ka นี่แหละ ไม่ใช่ผู้ชายที่บู๊แหลกแมนถึกแบบยุคบอลลีวู้ดเฟื่องฟู แล้วก็ไม่ใช่ผู้ชายนักรักอย่างในหนังยุค 90 ด้วยเหมือนกัน บทบาทประมาณคนหนุ่มไฟแรงที่ทำ start up แล้วประสบปัญหาเพื่อนหักหลังเอย คู่แข่งขโมยไอเดียเอย และต้องฝ่าฟันให้สำเร็จโดยลำพังอะไรทำนองนี้จะอินมาก บทพระเอกโลกใหม่ที่ไม่ขายความเป็นนักบู๊และนักรักน่าจะเหมาะกับหมีชุนที่สุด อันนี้ความเห็นส่วนตัวนะ ใครคิดเห็นยังไงก็เมนท์บอกกันได้

สรุปแล้วหนังเรื่องนี้อยากให้คนที่มีแนวความคิดชอบตั้งคำถามกับค่านิยมหรือกรอบประเพณีเดิมๆได้ลองดูกัน (อีพวกที่เป็นแฟนคลับรายการคิดเล่นเห็นต่างกับคำผกาและเคน-นครินทร์นี่สมควรดู) ดูแล้วน่าจะนำไปขบคิดอะไรต่อยอดได้ไม่มากก็น้อยอะนะ พวกพ่อบ้านใจกล้าจะชวนกวางน้อยมาดูด้วยก็น่าจะได้อรรถรสไปอีกแบบ ดูแล้วไปเถียงกันต่อว่าหน้าที่งานบ้านควรจะเป็นของใครหรือควรจะแบ่งๆกันทำตามความถนัดดี แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม Ki & Ka บอกให้เรารู้ว่าถ้าคนสองคนรักกันจริง เสียงนกเสียงกาจากสังคมรอบข้างก็ไม่มีทางทำให้หมดรักกันได้แน่นอน